Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2019/3407 K.2019/5455

Dava, davalı Kurumca iptal edilen 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamındaki Bağ-Kur sigortalılığının geçerli olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde bozma ilamına uyarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı Kurumca iptal edilen 04.09.1995-17.09..2003 tarihleri arasındaki 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamındaki Bağ-Kur sigortalılığının geçerli olduğunun ve 29.06.2011 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini istemiş, mahkemece davanın reddine dair ilk karar Dairemizin 03.10.2018 tarihli ilamı ile eksik araştırma nedeniyle hükmün bozulmuş, mahkemece davacının 04.09.1995-17.09.2003 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun gereğince Bağ-Kur sigortalısı olduğunun, 6111 sayılı Yasadan yararlanma hakkı olduğunun ve davacının 29.06.2011 tarihinden itibaren emekliliğe hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara toplanan delillere göre, davalı Kurumun sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

İnceleme konusu davada; davacının 29.06.2011 tarihinde emeklilik talebinde bulunduğu, talebin Kurum tarafından kabul edilmesi nedeniyle banka kredisi kullanılmak suretiyle prim borçlarının tahsil edildiği, daha sonra Bağ-Kur hizmetinin iptal edildiğinden bahisle tahsis talebinin reddedildiği, davacının 15.03.1995-04.09.1995 tarihleri arasında minibüsle yolcu taşıma faaliyetinden dolayı götürü ticari kazanç mükellefiyeti olduğu, İkizce Esnaf ve Sanatkarlar Derneğinin üye kayıt defterinin 484 sırasında 15.03.1995-17.09.2003 tarihleri arasında, şoför, nakliyeci olarak Bağ-Kur kaydının bulunduğu,

davalı Kurum tarafından kayıtta yapılan inceleme sonucunda tanzim edilen 16.11.2011 tarihli kurum denetmen raporunda İkizce Esnaf ve Sanatkarlar odası Başkanlığı üye kayıt defterinin 483 sıra numarasına kadar teselsülün takip ettiği ancak 483 sıra numarasından sonra müteselsil sıra takipli olmadığı, davacıya ait üyelik kaydında silinti yapılmış olduğu,

üye kayıt defterinin müteselsil sıra takipli olmaması sebebiyle, 16.06.2011 tarihli, 2011/51 sayılı genelgenin 3. kısmı 3-2-4 bölümü gereği kaydın geçersiz sayılması gerektiğinin belirtilmesi üzerine davacının 04.09.1995-17.09.2003 tarihleri arasındaki Bağ-Kur hizmetinin geçersiz sayıldığı ve tahsis işleminin iptal edildiği, tahsis talebinin reddedilmesi nedeniyle kullanılan kredinin ilgili banka şubesine iade edildiği anlaşılmaktadır.

1479 sayılı Yasanın 35. maddesinde "Yaşlılık aylığından yararlanabilmek için işten ayrılarak yazılı talepte bulunan sigortalının, kadın ise 55, erkek ise 60 yaşını doldurmuş olması ve bu kanuna göre en az 15 tam yıl sigorta primi ödemiş bulunması şarttır." hükmü düzenlenmiştir.

Somut dosyada mahkemece davacının 04.09.1995-17.09.2003 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun gereğince Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine ve davacının 6111 sayılı Yasadan yararlanma hakkı olduğunun tespitine karar verilmesi yerinde ise de; davacıya kullandırılan banka kredisinin iade edilmesi karşısında davacının 29.06.2011 tarihinden itibaren emekliliğe hak kazandığının tespitine karar verilmesi yerinde değildir. Tahsis talebinin kabul edilebilmesi için 1479 sayılı Yasanın 35. maddesi gereğince primlerin ödenmiş olması gerektiğinden Kurumdan tahsis şartları ve davacının borcunu ödeyip ödemediği sorulmalı, ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılarak tahsis istemi konusunda sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen hukuki ve maddi olgular araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.