KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2019/3871 E., 2020/4503 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Eylül 2020
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
442 kelime·2 dk okuma
Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece, bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Asıl ve birleşen dava, 26.02.2007 tarihli iş kazası sonucu sürekli işgöremez duruma giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir, geçici iş göremezlik geliri ve tedavi giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı Kurum vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Mahkemece, bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda birleşen davanın reddine asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de dava dilekçesine ekli olarak listelenmiş ve delil listesinde sunulan geçici iş göremezlik ödemelerinden, 03/03/2010 tarihinde ödenen 1.032,00 TL (talep 516,00 TL), 26/11/2010 tarihinde ödenen 3.040,40 TL (talep 1.520,20 TL), 14.12.2010 tarihinde ödenen 1.504,10 TL (talep 752,05 TL), 10.02.2011 tarihinde ödenen 1.053,30 TL (talep 526,65 TL) ödemeler yönünden, 02.08.2012 davanın açılma tarihi ve dava dilekçesinde %50 orana göre talep edilmiş olmasına göre zamanaşımına uğramadığı karşısında mahkemece zamanşamına uğramayan miktarların göz ardı edilerek hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki; bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2019/3871, K. 2020/4503, 16 Eylül 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama