Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2019/4142 K.2019/6047

Dava, Bağ-Kur sigortalılık tespiti ve yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatınca temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 27.11.1982 tarihli vergi başlangıç tarihine binaen zorunlu Bağ-Kur sigortalık başlangıç tarihinin 27.11.1982 tarihi olduğunun tespitini ve 08.08.2012 tarihli tahsis talebine istinaden izleyen aybaşı olan 01.09.2012 tarihinden itibaren Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti talep ve dava etmiştir. Mahkeme tarafından davacının Bağ-Kur (SGK) başlangıç tarihinin 27.11.1982 tarihi olduğuna, 08.08.2012 tarihli tahsis talebine istinaden izleyen ay başı olan 01/09/2012 tarihinden itibaren Bağ-Kur (SGK) dan yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 4-(b) bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7. maddesindeki.

“Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un Geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” Geçici 1. maddesindeki.

“17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanun'lara göre bağlanan veya hak kazanan; aylık, gelir ve diğer ödenekler ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanun'un 1. maddesine göre ödenmekte olan ek ödemenin verilmesine devam edilir.

Bu gelir ve aylıkların durum değişikliği nedeniyle artırılması, azaltılması, kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan ilgili Kanun hükümleri uygulanır.” düzenlemeleri ve genel olarak kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereği olarak; davanın yasal dayanağı 1479 sayılı Kanundur.

1479 sayılı Kanun'un 35.maddesi yaşlılık aylığından yararlanma koşullarını düzenlemiş olup, sigortalının yazılı talepte bulunması bu koşullardan biridir.

Somut olay incelendiğinde, davacının 08/08/2012 tarihli tahsis talebi mevcut olmayıp, Kurum kayıtlarında 21.12.2012 tarihli tahsis talebi bulunduğu anlaşılmaktadır.Bu nedenle davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı tarih 01.01.2013 olması gerekirken Mahkeme tarafından yanılgılı değerlendirme ile yaşlılık aylığının 01.09.2012 tarihinden başlatılması hatalı olup bozmayı gerektirir.

Öte yandan davacının 08.08.2012 tarihini takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı bağlanması talebine aykırı şekilde 01.01.2013 tarihi itibarıyla yaşlılık aylığına hak kazandığının anlaşılması nedeniyle davada kısmen kabul kararı verilmesi gerektiği gözetildiğinde davalı kurum lehine yargılama giderleri ve vekalet ücreti verilmemesi bozma nedenidir.

Nevar ki bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.