KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2019/589 E., 2019/8603 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Kasım 2019
Karar Metni
312 kelime·2 dk okuma
... adına Av. ... ile 1-... 2-... Yapı Üretim A.Ş. Adına Av. ... 3-... 4-... İnş. San. ve Tic. A.Ş. adına Av. ... 5-... aralarındaki dava hakkında ... İş Mahkemesi'nden verilen 23/10/2018 günlü ve 2017/171 E. - 2018/285 K. sayılı hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü. Eldeki dava dosyası incelendiğinde, kararı temyiz eden davalılar ... ve ...
Yapı Üretim A.Ş. vekilince her bir davalı adına ayrı ayrı başvurma ve nispi temyiz harcının yatırılması gerekirken, anılan davalılar adına tek harç yatırılması suretiyle eksik harç yatırıldığı anlaşılmaktadır.
6100 Sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun Geçici 3. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan, 1086 Sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir.
Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir.
Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.” Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden ve aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmayan davalılar vekili tarafından temyiz eden her bir davalı için ayrı ayrı nispi temyiz ve başvurma harcı yatırılması gerekirken, yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamının ödenmediği anlaşılmaktadır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2019/589, K. 2019/8603, 14 Kasım 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama