KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2020/5407 E., 2021/291 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Ocak 2021
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
328 kelime·2 dk okuma
Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.
Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.
Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
Dava davacının 01/04/1993- 07/08/1999 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz çalıştığının tespitine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.
Davanın yasal dayanakları olan 506 Sayılı Kanunun 108. maddesi ile “... sigorta süresinin başlangıcı, bu yasaya tabi olarak ilk defa çalışılmaya başlanılan tarih” olup, istemin; Yasa'nın geçici 54. maddesi kapsamında ifade edilen istisnaya girmediği dikkate alındığında,Yasanın 60/G maddesinde ifade olunan ”18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık süresi 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edilir” hükmü uyarınca, 14.03.1980 tarihinde doğmuş olan davacının sigortalılık başlangıcının 18 yaşını doldurduğu 14.03.1998 tarihi olarak kabul edilmesi gerekirken, 18 yaşının ikmalinden önceki tarih olan 01.04.1993 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olarak belirlenmesine istinaden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30'uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen Geçici 3'üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 438'inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2020/5407, K. 2021/291, 14 Ocak 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama