Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2020/6761 K.2020/4614

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılardan Kültür Bakanlığı Vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebepler ile temyiz edenin sıfatına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazasından sürekli iş göremezliğe uğrayan davacı sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabul, kısmen reddine, karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunun 13.maddesinde harçdan müstesna işlemler düzenlenmiş olup anılan maddenin J bendinde Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan muaf olduğu belirtilmiş olup, 1 nolu tarifede yargı harçlarının düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar doğrultusunda Genel Bütçeye dahil olan davalı ... Bakanlığının mahkemelerce hükmedilen harçlardan sorumlu tutulmaması gerekirken hükümde yazılı şekilde sorumlu tutulması hatalı olmuştur.

O halde davalı ...’nın bu hususa ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediği anlaşıldığından hüküm bozulmamalı 6100 sayılı HMK Geçici 3/2 maddesi delaletiyle uygulama imkanı bulan 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 1086 sayılı HUMK’nun 438/7.maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.