Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2021/4080 K.2021/6439

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamda belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü vekili ile ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davalı ... ile hakkındaki dava tefrik edilmesine karşın hakkında hüküm kurulan ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

Dosya kapsamından Yargıtay(Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi’nin 18/02/2019 tarihli bozma ilamından sonra davacılar vekilinin 31/05/2019 tarihli dilekçesi ile davalı ... dışındaki davalılar ilgili davalarını müracaata bıraktıkları yönünde beyanda bulunduğu, mahkemenin de takip eden 09/07/2019 tarihli celsede HMK’nın 167. maddesi gereğince yargılamanın iyi bir şekilde yürütülmesini sağlamak için dosyanın diğer davalılar açısından tefriki ile yeni esasa kaydına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bir davada hüküm ancak davanın tarafları arasında kurulur, bunun yanında 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun, (1) sayılı tarifesinin A.III.1.a maddesinde konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68,31 oranında karar ilâm harcı alınacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda TİGEM dışındaki davalılar yönünden tefrik kararı verildiği açık olduğuna göre bu davalıların karar başlığında gösterilmeleri hatalı olduğu gibi ... yönünden hüküm kurulması da isabetsizdir. Ayrıca davalı ... yönünden karar ve ilam harcının hatalı hesaplanması da doğru olmamıştır.

O halde davalı ... ile hakkındaki dava tefrik edilmesine karşın hakkında hüküm kurulan ...’nın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmelidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.