Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2021/6179 K.2022/10856

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesince davacının talebiyle bağlı kalınmak suretiyle maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı lehine 15.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine bölge adliye mahkmesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Yüksek Sağlık Kurulu‘nun raporundan sonra adli tıp kurumundan da rapor alınarak karar verilmesi gerektiğini, davacının davalının sigortalısı olmadığını, zamanaşımı söz konusu olduğunu, manevi tazminatın fazla olduğunu ileri sürmüştür.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME

Dosya kapsamından Kurum’un kaza olayını iş kazası olarak kabul ettiği, davacının sürekli iş göremezlik oranının Kurum Sağlık Kurulu tarafından %26,00 olarak belirlendiği, aynı oran üzerinden davacıya ilk peşin değerli sürekli iş göremezlik geliri bağlandığı, davacı vekilinin 15/12/2016 tarihli 11. celsede açıkça Kurum’un belirlediği orana bir diyecekleri olmadığını beyan ettiği, davalı tarafın itirazı üzerine Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi’nden rapor alındığı, ihtisas dairesinin davacının sürekli iş göremezlik oranının %33,20 olduğu yönünde rapor düzenlediği,

ilk derece mahkemesince verilen 11/06/2019 tarihli ilk kararda %33,20 oranına göre hesaplanan maddi zarar tutarına itibar edildiği, bu ilk kararın gerekçesinde davacının maddi zararının toplam 165.419,49 TL olarak hesaplandığı belirtilerek taleple bağlı kalmak üzere maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı lehine 15.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği, ilk derece mahkemesinin bu ilk kararına karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulduğu, ...

Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi’nin 19/12/2019 tarihli kararı ile davacının iş göremezlik oranının tespiti bakımından, 5510 sayılı Yasanın 95. (506 sayılı Yasanın 109.) maddesi uyarınca Yüksek Sağlık Kurulu’ndan rapor alınmadan Adli Tıp Kurumu’ndan rapor alınmasının yerinde olmadığından bahisle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın mahkemesine iadesine karar verildiği, ilk derece mahkemesinin bölge adliye mahkemesinin anılan kararı doğrultusunda Yüksek Sağlık Kurulu’ndan rapor aldığı, Yüksek Sağlık Kurulu’nun da aynen Kurum Sağlık Kurulu gibi sürekli iş göremezlik oranının %26,00 olduğu yönünde karar verdiği,

ilk derece mahkemesince verilen 22/12/2020 tarihli ikinci kararda ilk karara esas alınan bilirkişi hesap raporundaki sürekli iş göremezlik oranı parametresinin resen değiştirildiği, diğer bir deyişle davacının sürekli iş göremezlik oranı %26,00 kabul edilerek gerekçede resen hesaplama yapıldığı, davacının maddi zararı 120.458,98 TL olarak tespit edildikten sonra taleple bağlı kalınmak üzere maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı lehine 15.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasa’nın 18. maddesinde Kurumca yetkilendirilen hekim veya sağlık kurullarından istirahat raporu alınmış olması şartıyla; iş kazası nedeniyle iş göremezliğe uğrayan sigortalıya her gün için geçici iş göremezlik ödeneği verileceği, 19 ncu maddesinde iş kazası sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık Kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanacağı;

iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir.

5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye,

usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.

Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Adli Tıp 3. Kurumu İhtisas Dairesi’nden alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp 2. Üst Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olayda davaya konu iş kazası neticesinde sigortalının sürekli iş göremezlik oranının kurum sağlık kurulu raporuna ve Yüksek Sağlık Kurulu raporuna göre %26,00 olarak, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi raporunda ise %33,20 olarak belirlendiği, raporlar arasında çelişki bulunduğu açık olduğuna göre bu çelişkinin Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu’ndan rapor alınmak suretiyle giderilmesi gerekirken çelişki giderilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş, tespit edilen sürekli iş göremezlik oranları arasındaki çelişkinin giderilmesi noktasında Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu’ndan rapor almak, 2. Üst Kurul tarafından belirlenen sürekli iş göremezlik oranının %26,00’nın üzerinde olması durumunda usuli kazanılmış hakkı dikkate alarak temyiz incelemesine konu kararın aynısı vermek, 2. Üst Kurul tarafından belirlenen sürekli iş göremezlik oranının %26,00’nın altında olması durumunda ise hükme esas 06/05/2019 tarihli bilirkişi hesap raporunun bilinen(iskontosuz),

bilinmeyen(iskontolu) dönem başlangıç ve bitiş tarihlerini değiştirmeden aynen kullanmak suretiyle tespit edilen yeni sürekli iş göremezlik oranı üzerinden bilirkişi hesap raporu almak ve usuli kazanılmış hakları da gözeterek çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin davalının istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.