Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2021/8592 K.2021/11248

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yargılama neticesinde ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verildiği, hükmün davacı Kurum ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2020/442 Esas 2021/4180 Karar sayılı, 29/03/2021 tarihli ilamı ile davalılar vekilinin, temyiz dilekçesinin süre aşımından reddine karar verildiği, davalılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde süre aşımı olmadığından bahisle maddi hatanın düzeltilmesi talebinde bulunulduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davada davalılar vekiline gerekçeli kararın 23.5.2019 tarihinde yöntemince tebliğ edildiği, temyiz başvurusunun son gününün 06.06.2019 tarihine denk geldiği ve bu tarihinde Ramazan Bayramı’nın 3. gününe rastladığı ve davalılar vekilinin ise; 07.06.2019 tarihinde temyiz talebinde bulunması karşısında temyiz talebinin süresinde yapıldığı anlaşılmaktadır.

1-Bu itibarla; temyiz talebinin süresi içinde yapıldığı anlaşılmakla, dava yönünden yeniden inceleme yapılması gerektiğinden maddi hata nedeniyle temyiz talebinin süre aşımı nedeniyle reddine dair Dairemizin 2020/442 Esas 2021/4180 Karar sayılı, 29/03/2021 tarihli kararının ortadan kaldırılmasına,

Tarafların temyiz itirazlarına gelince ;

1-Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı Kurum vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Mahkemece, bozma ilamına uyularak karar verilmiş ise de; Dairemizin 11.09.2017 tarihli bozma ilamının gerekleri tam olarak yerine getirilmeden karar verildiği anlaşılmaktadır.

Zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan ödemelerin, davalı işveren ... ile üçüncü kişi konumundaki davalı ...’dan 506 sayılı Kanunun 10. ve 26. maddelerine dayalı olarak rücuan tahsili istemine ilişkin olan davada; davanın yasal dayanaklarından olan 10. madde uyarınca işverenin % 90 kusur üzerinden; üçüncü kişi konumundaki davalı ...’nın ise 26. madde uyarınca % 80 kusur üzerinden müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi gereğince ilk peşin değerin davalıların teselsüle dayalı olarak sorumluluklarının kusur karşılığı istenebileceğinden gerçek zarar hesabı yapılması hatalı bulunmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.