Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2022/4583 K.2023/4006

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davalı gerçek kişiler yönünden davanın reddine, davalı şirket yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile davalı Osena Mobilya Aks. ve Bağ. Elem. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı şirketin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davalı gerçek kişiler yönünden davanın reddine, davalı şirket yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmek ve de duruşma talep edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin ve işin duruşmaya tabi olduğunun anlaşılması nedeniyle duruşma talebinin kabulüne karar verildikten sonra duruşma için 21.12.2021 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir.

Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalılar adına Av. ... ile davacı adına Av. ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlanıp sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde dosyanın bölge adliye mahkemesine geri çevrilmesine karar vermişti. Dosyanın tekrar Dairemiz’e gönderilmesinden sonra Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı iş yerinde çalışmakta iken 24.09.2008 tarihinde ve 02.11.2010 tarihinde iki iş kazası geçirdiğinden bahisle sonuç olarak 95.601,95 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; kazanın meydana gelişinde kendilerine atfedilebilecek bir kusur bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının sürekli iş göremezlik oranının %11,20 olarak tespit edildiği, kazanın meydana gelişinde davacının %30, davalı işveren şirketin %30, aynı işverenin diğer işçisi dava dışı İsmail'in ise %40 oranında kusurlu oldukları anlaşıldığından davalı gerçek kişiler yönünden kusurları bulunmadığından bahisle davanın reddine, davalı şirket yönünden maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı lehine 15.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle, red vekalet ücretinin hatalı tespit edildiğini,

Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle, kusur oran ve aidiyetinin hatalı tespit edildiğini, davacının dava konusu olaydan sonra trafik kazası geçirdiğini ve işgücü kaybının büyük çoğunluğunun bu trafik kazası nedeniyle meydana geldiğini, bu durumdan dolayı oluşan iş gücü kaybının davalı şirketten kaynaklandığının bildirilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, hükme esas alınan hesaplamada davacı bakımından yapılan hesaplamanın fahiş olduğunu, hesaplamada, davacının dava konusu olaydan sonra da çalıştırıldığının dikkate alınmadığını,

davacının çalışma imkanı varken çalışmadığı zamanların göz ardı edilerek davacı %100 malulmüş gibi hesap yapılmasının hatalı bir sonuca varılmasına sebep olduğunu, yine davacının davalı şirkette çalışmaya devam ettiğini ve kendisine ödemeler yapıldığını, yapılan ödemeler mahsup edilmeksizin bir hesaplama yapıldığını, ayrıca müvekkiline yüklenen kusur oranı %80 olmasına rağmen, hesap bilirkişisi tarafından %90 kusur oranına göre hesaplama yapıldığını beyanla İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun vekalet ücreti noktasından kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davalı gerçek kişiler yönünden kusurları bulunmadığından bahisle davanın reddine, davalı şirket yönünden maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı lehine 15.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle, davalı şirket yönünden kusur oranlarının hatalı tespit edildiğini, davacının dava konusu olaydan sonra trafik kazası geçirdiğini, işgücü kaybının büyük çoğunluğunun bu trafik kazası nedeniyle meydana geldiğini, hesap raporunda davacının dava konusu olaydan sonra da çalıştırıldığının dikkate alınmadığını, davacının çalışma imkanı varken çalışmadığı zamanların göz ardı edilerek davacı %100 malulmüş gibi hesap yapılmasının doğru olmadığını,

24.09.2008-08.03.2009 tarihleri arasında ödenen iş göremezlik ödeneği ve bu tarihten sonra davacının müvekkili şirkette çalışmaya devam ettiği dikkate alınmadan ve kendisine yapılan ödemeler mahsup edilmeden hesap yapılmasının isabetsiz olduğunu, yerel mahkemenin hükme esas aldığı raporda müvekkili şirkete %80 kusur atfedilmişse de hesap bilirkişisi müvekkili şirketin kusur oranının %90 olarak dikkate alındığını, davalı gerçek kişiler açısından dava tamamen reddedilmiş olmasına karşın tek vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

a. Davalı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının incelenmesinde Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Dosya içeriğine göre davacı vekilinin davalı gerçek kişilere yönelik taleplerinin 1.000,00 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminat olduğu, İlk Derece Mahkemesi'nce davalı gerçek kişiler yönünden davanın reddine karar verildiği, yine esas hakkında yeniden karar veren bölge adliye mahkemesi tarafından da davalı gerçek kişiler yönünden davanın reddine karar verildiği, davalı gerçek kişiler hakkında kurulan hükmün Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 72.070,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davalı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.

b. Davalı Osena Mobilya Aks. ve Bağ. Elem. San. Tic. Ltd. Şti.'nin temyiz itirazlarının incelenmesinde 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 417 inci maddesi, 5510 sayılı Kanunun 13, 16 ve 20 inci maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunun 77 nci maddesi, 492 sayılı Harçlar Kanunun 8 inci ve 31 inci maddeleri.

3. Değerlendirme Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı Osena Mobilya Aks. ve Bağ. Elem. San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dosya kapsamından Bölge Adliye Mahkemesi'nce davalı şirketin istinaf isteminin esastan reddedilmesi nedeniyle alınması gereken nispi istinaf karar harcının hesabında, adı geçen davalının İlk Derece Mahkemesi'nce hüküm altına alınan manevi tazminatın miktarına ilişkin bir istinaf nedeni ileri sürmediği hususunun dikkate alınmadığı, bu nedenle davalı şirketten tahsiline karar verilen nispi istinaf karar harcının fazla hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370'inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle, 1.Davalı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının miktardan reddine,

2. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

3.Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının davalı Osena Mobilya Aks. ve Bağ. Elem. San. Tic. Ltd. Şti.'nden alınması gereken nispi istinaf karar harcına ilişkin 1 numaralı bendinin ikinci paragrafının tamamen silinerek yerine geçmek üzere "Alınması gereken 6.530,56 TL nispi istinaf karar harcından peşin alınan 1.889,00 TL harcın mahsubu ile bakiye 4.641,56 TL harcın davalı Osena Mobilya Aks. ve Bağ. Elem. San. Tic. Ltd. Şti.'nden tahsili ile hazineye gelir kaydına," rakam ve sözcüklerinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Davalılar avukatı yararına takdir edilen 8.400,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,