Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/12730 K.2024/773

Taraflar arasındaki 1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 24.07.1996 tarihinde çiçekçilik ve bahçe işleri işletmecisi olarak Küçükçekmece İlçesinde faaliyet gösteren çiçekçilik ve bahçe hizmeti faaliyetine başladığını, söz konusu faaliyetini 24.07.1996-31.01.2020 tarihleri arasında sürdürdüğünü, çiçekçilik işletmeciliğine resmi olarak 24.07.1996 tarihinde başladığını, başlangıç tarihini gösterir İstanbul Esnaf Sanatkarlar Odası'na kaydına rağmen 24.07.1996 ile 29.04.2002 tarihleri arasında çalışma süresi olarak Bağ-Kur da var olması gereken kayıtların bulunmadığını, SGK'ya 02.06.2020 başlangıç tarihli dilekçe verdiğini,

Kurumun 02.06.2020 tarihli dilekçesine cevabın 4956 sayılı Kanun'un 47 inci maddesi ile düzenlenen 1479 sayılı Kanun'un geçici 18 inci maddesine göre bu Kanun'a göre her ne kadar vergi kaydı 24.07.1996 tarihinde başladı ise 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescili yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinde başladığı hükmü bulunduğunu, davacının üzerine düşen sorumluluklarını yerine getirdiğini belirterek Bağ-Kur tarafından tescil edilmeyen hizmetlerin belirtilen tarihler 24.07.1996-29.04.2002 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacının fiili olarak Bağ-Kur sigortalısı sıfatıyla çalıştığının kurum kayıtlarına eşdeğer belgelerle ispatlanması gerektiğini, tanık dinlenmesine muvaffakat etmediklerini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 08.02.2001 tarihinde Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edildiği ve aynı hükmün 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanun ile yeniden düzenlendiği, iki tarih arasındaki sürede yasal boşluk bulunduğu,

yasal boşluk bulunan tarihler arasında müracaat edenler için geriye yönelik tespit yapılmasının (Yargıtay HGK'nun 04.02.2009 tarih 2009/21-10, 2009/52 sayılı kararı, Yargıtay 10. H.D.' nin 2009/9611 Esas - 2010/16910 Karar sayılı ilamı) mümkün olduğu anlaşılmış, davacının Bağ-Kur müracaat tarihinin 29.04.2002 olduğundan dosyada gönderilen Halkalı Vergi Dairesinde 01.03.1999 tarihinde vergi mükellefi olduğunun,

15.09.2009 tarihinde terk olduğunun bildirilmesi karşısında davacının 01.03.1999-03.10.2000 tarihleri arasında vergi mükellefi olduğunun belgelenmesi nedeniyle bu tarihler arasında Bağ-Kur sigortalısı sayılmasının mümkün olduğu kanaati ile davanın kısmen kabulüne, davacının 01.03.1999-03.10.2000 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili; davacının hizmet dökümü kontrol edildiğinde; hangi tarihler arasında sigorta kaydının olduğunun, Kuruma sigortalılığına ilişkin başvuru yapıp yapmadığının, ilgili zorunlu belgeleri verip vermediğinin, başka zorunlu sigortalılık halleri ile 4/B sigortalılığının çakışıp çakışmadığının incelenmesi gerektiği, 5510 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinde sigortalılık başlangıç tarihinin belirtildiği, davacının süresinde başvuru yapmadığını, yasal şartları taşımadığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının Bağ-Kur müracaat tarihinin 29.04.2002 olduğu, dosya kapsamında Halkalı Vergi Dairesi'nde 01.03.1999 tarihinde vergi mükellefi olduğunun ve 15.09.2009 tarihinde terk olduğunun bildirildiği, bu hali ile davacının 01.03.1999-03.10.2000 tarihleri arasında vergi mükellefi olduğunun belgelenmesi nedeniyle Bağ-Kur sigortalısı sayılmasına ilişkin Mahkemece verilen kısmen kabul kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından, istinaf edenin sıfatına ve istinaf sebeplerine göre davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık,1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un 24, 25 inci ve Geçici 18 inci maddeleri

3. Değerlendirme 1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve Kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,