Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/1596 K.2023/10183

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı Kurumun istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı davacı Kurum ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle; davacı ... ve davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 24.10.2023 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Av. Neslihan Polat geldi, duruşma talep eden davalı adına Av. ... geldi.

Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

A-Davacı Kurum temyizi yönünden, Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı Kurum vekili yönünden temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Açıklanan sebeple; Davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan reddine dair karar vermek gerekmiştir.

B-Davalı ... temyizi yönünden ise, Davacının, dava açmada hukuki yararının bulunması dava şartlarından olduğu gibi temyiz kanun yoluna başvuracak olan tarafın da başvuruda hukuki yararının bulunması gerekir. 6100 sayılı HMK 361/2 inci fıkrasında "Davada haklı çıkmış olan taraf da hukuki yararı bulunmak şartıyla temyiz yoluna başvurabilir" düzenlemesi vardır.

Temyiz yoluna başvuran tarafın hukuki yararının bulunup bulunmadığı, öncelikle onun davadaki talebi ile mahkemenin hükmü karşılaştırılarak belirlenir. (HMK 364/2-f bendine göre temyiz dilekçesinde "Temyiz sebepleri ve gerekçesi" bulunmak zorundadır) Aksi halde temyiz talebinin kötü niyetle yapıldığı kabul edilir. Kötü niyetle temyiz, davanın gereksiz yere uzamasına ve yargı organlarının yersiz meşgul edilmesine yol açar.

Eldeki davada, davalının İlk Derece Mahkemesi kararını 31.05.2021 tarihinde istinaf etmiş ise de Bölge Adliye Mahkemesinin 20.04.2022 tarihli ve 2021/2526 Esas, 2022/740 Karar sayılı kararıyla: "...Davalının adli yardım talebine ilişkin değerlendirme yapılmış olup yasal şartların oluşmaması nedeniyle adli yardım talebinin reddine karar verilmiş, verilen karar davalı tarafa tebliğ edilmiş ancak yasal süresi içinde itirazda bulunulmamış, bunun üzerine de İlk Derece Mahkemesinin 27.07.2022 tarihli ek kararı ile de, istinaf harçlarına ilişkin olarak düzenlenen 11.05.2022 tarihli muhtıranın 01.07.2022 tarihinde davalıya tebliğ edildiği,

ancak harçların yatırılmadığı gerekçesi ile davalı ...'nun istinaf talebinden vazgeçmiş sayılmasına dair karar verildiği verilen bu kararın da davalıya 02.08.2022 tarihinde bizzat tebliğ edildiği anlaşılmakta olup, Bölge Adliye Mahkemesinin sadece davacı Kurum vekilinin istinaf incelemesi hakkında karar vermesi, sonuç itibari ile davalının usulünce istinaf talebinde bulunmaması karşısında, istinaf talebinde bulunmayan davalının temyiz yoluna başvurmakta hukuki yararı bulunmamaktadır.

Bu nedenle davalı vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazlarının hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekmiştir.