Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/3974 K.2023/4959

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; maddi ve manevi tazminat talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın dava dilekçesinde talep etmiş olduğu tüm alacakların zamanaşımına uğradığını, davacı yan tarafından, Bitlis VEDAŞ Müessese Müdürlüğü'nün hasım olarak gösterildiğini, söz konusu müdürlüğün tüzel kişiliğinin bulunmadığını, davacının müvekkili şirketin personeli olmadığından dolayı müvekkili şirketin pasif husumet ehliyetinin bulunmadığını, davacının iş göremezlik araştırmasının re'sen araştırılması gerektiğini, dava dilekçesinde iddia olunan tüm hususlar yönünden davacının işvereni olan firmaların Ar-Em Elektrik İnş.

Ltd. Şti. ve Ökbil Elektrik İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. iş ortaklığının sorumlu işveren olduğunu, davacının müvekkili şirket ile hiçbir şekilde bağı olmadığını, taraflar arasında herhangi bir iş akdinin imzalanmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının talep ettiği tüm alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili şirket çalışanı olmadığını, bu nedenle davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi gerektiğini, müvekkili şirket ile davacı arasında herhangi bir iş akdinin bulunmadığını, davacının iş vereninin ihbar olunan şirketler olduğunu, dava konusu olay ile müvekkili şirketin herhangi bir kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını, dosyada bulunan kusur oranlarına ilişkin alınan raporlar arasında çelişkiler bulunduğunu, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden dosyanın hesaplama ve aktüer bilirkişisine tevdi edildiğini,

hükme esas alınan bilirkişi raporunda fahiş hesaplama yapıldığını, raporda davacının bakiye ömrünün yüksek hesaplandığını, ayrıca raporda asgari ücretin olay tarihindeki asgari ücret olması gerektiğini, davacının faiz talebinin hakkaniyete aykırı olduğunu, raporun denetlenebilir rapor olmadığını, taraflarınca yapılan itiraz ve cevaplar değerlendirilmediğini beyanla kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bu nedenle aleyhine istinaf yoluna başvurulan kararın, istinaf kanun yoluna başvuran davalı vekilinin esasa ilişkin istinaf sebepleri incelenmeksizin istinaf isteminin kabulüne mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmiş olması nedeniyle kararın kaldırılmasına ve dosyanın yeniden görülmesi için kararı veren mahkemeye 6100 sayılı HMK'nun 353/1-a-6. maddesi uyarınca gönderilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın kesin olmadığını, yok hükmünde olduğunu, kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1 Ekim 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, kanun yollarından İstinafı düzenleyen sekizinci kısım birinci bölümde yer alan duruşma yapılmadan verilecek kararları öngören 353 üncü maddesi “(1) Ön inceleme sonunda dosyada eksiklik bulunmadığı anlaşılırsa;

a) Aşağıdaki durumlarda bölge adliye mahkemesi, esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar verir:

1) Davaya bakması yasak olan hâkimin karar vermiş olması.

2) İleri sürülen haklı ret talebine rağmen reddedilen hâkimin davaya bakmış olması.

3) Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması

4) Diğer dava şartlarına aykırılık bulunması.

5) Mahkemece usule aykırı olarak davanın veya karşı davanın açılmamış sayılmasına, davaların birleştirilmesine veya ayrılmasına, karar verilmiş olması.

6) (Değişik:22/7/2020-7251/35 md.) Mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmamış veya değerlendirilmemiş olması ya da talebin önemli bir kısmı hakkında karar verilmemiş olması.”

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, temyiz edilebilen kararları düzenleyen 361. maddesi “(1) Bölge Adliye Mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihai kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir.”

Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma yapmadan usulden karar verebileceği haller HMK’nın 353/1-a bendinde sayılmıştır. Bu maddeye göre usul hukukuna ilişkin önemli aykırılıklar bulunması gerekmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 353/1-a bendine göre vereceği “gönderme” kararlarının “kesin” olduğu madde metninde belirtilmiştir. Gönderme kararı nihai bir karar olup mahkemenin nihai kararına karşı başvurulabilecek bir kanun yolunun bulunmaması halinde bu karar şekli anlamda kesinleşir. Kanunda kesin olduğu belirtilen kararlar aleyhine kanun yoluna başvurularak denetim yapılamaz. Mahkeme kararının hukuka uygun olmaması sonuca etkili değildir. HMK 361 inci maddesinde, Bölge Adliye Mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihai kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.İnceleme konusu olayda, Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesinin HMK’nın 353/1-a, 6 ıncı maddesine ilişkin olduğu anlaşılan 13.02.2023 tarihli hükmün kesin olup ve temyizi kabil nitelikte karar değildir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesinin HMK’nın 353/1-a, 6 ıncı maddesine ilişkin olduğu anlaşılan 13.02.2023 tarihli hükmün kesin ve temyizi kabil nitelikte olmadığından davacı vekilinin temyiz talebinin REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,