Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/3992 K.2023/6155

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararı ve davacı temyiz dilekçesinin davalıya usulüne uygun tebliği istenilmiş, yapılan araştırma sonrası davacının çalıştığı iddia edilen işyeri yetkilisine tebliğ yapıldığı anlaşılmış ise de, söz konusu tebliğin usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Zira davacının çalıştığı iddia edilen adresin gerçekten çalışılan işyeri olup olmadığı teyit edilmediği gibi, 7201 sayılı Kanun'un 17 nci maddesi anlamında (ilgilinin o yerde bulunup bulunmadığı kayıt altına alınmamıştır.) bir tebliğ olmadığı belirgin olup, Mahkemece gerekli araştırma yapılarak gerektiğinde 7201 sayılı Kanun'un 28 nci maddesi kapsamında usulüne uygun bir şekilde tebliğ (Bölge Adliye Mahkemesi kararı ve davacı temyiz dilekçesi) yapılarak temyiz süresi geçtikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.