Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/8046 K.2024/12257

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklı tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili ve davalılar ... Turizm ... A.Ş., ... ve ... ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalıların yaptığı istinaf başvurusunun ayrı ayrı reddine, davacılar vekilinin istinaf isteminin kabulü ile yeniden hüküm kurulmuş olup, davacılar vekili ve davalılar ... Turizm, ... ve ... ... vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Somut olayda davacılar vekili ve davalılar ... Turizm ... A.Ş., ... ve ... ... vekilleri tarafından kabul ve reddedilen maddi ve manevi tazminata dair hükmün temyiz edildiği anlaşılmakla, kabul ve reddedilen maddi tazminat ve manevi tazminat isteminin Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 238.730,00 TL'lik kesinlik sınırı altında kalmakla davacılar vekilinin ve davalılar ... Turizm, ... ve ... ... vekillerinin temyiz itirazlarının esasının incelenmesinin mümkün olmaması nedeniyle davacılar vekili ve davalılar ... Turizm ... A.Ş., ... ve ... ... vekillerinin ayrı ayrı temyiz isteminin aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.