Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2023/9012 K.2023/9175

Taraflar arasında görülen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak verilen karar davacı Kurum ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı SGK Başkanlığı vekili dava dilekçesinde özetle; Kurum sigortalısı ...'ın geçirmiş olduğu iş kazası nedeniyle davalı aleyhine ... 13. İş Mahkemesinin 2011/427 E. sayılı dosyasında rücuan tazminat davası açıldığını, Mahkemece talebin hüküm altına alındığını, kararın Yargıtay tarafından onanarak kesinleştiğini, davalının %70 oranında kusurlu olduğunu belirterek bakiye 103.991,25 TL'nin davalıdan 1479 sayılı Kanun'un 63 ve 70 inci maddelerine göre tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kazalı işçinin %100 kusurlu olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemenin 10.11.2014 tarihli ve 2013/955 Esas, 2014/465 Karar sayılı kararıyla; "Açılan davanın kabulü ile 103.991.25 TL'nin 96.515.59 TL'sinin gelir onay tarihinden, 7.475.66 TL'sinin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı tarafa verilmesine," karar verilmiştir. IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 10.05.2016 günlü, 2015/5637 E. 2016/7876 K. sayılı ilamı ile "Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Kanun'un 92 nci maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının, gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Kanun'un 92 nci maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir." hususlarına işaret edilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 11.12.2017 tarihli 2016/297 Esas, 2017/281 Karar sayılı kararı ile "Açılan davanın kabulü ile toplam 105.187,35 TL Kurum alacağının; 96.515,59 TL ilk peşin sermaye değerinin 21.03.2006 onay tarihinden itibaren, 1.196,10 TL fiili ödemenin ödeme tarihinden itibaren, 7.475,66 TL geçici iş göremezlik ödeneğinin tediye tarihinden itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine," karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1.Mahkemece verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2.Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 17.10.2019 tarihli, 2019/3281 E. 2019/7567 K. sayılı ilamı ile "Mahkemece; dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Kanun'un 92 nci maddesi uyarınca yarıya indirilmesi nedeniyle gelirin başlangıç tarihi itibariyle 506 sayılı Kanun'un 92 nci madde uygulaması gözetilerek belirlenmiş (yukarıda anlatılan şekilde hesaplanmış) miktarını gösterir ilk peşin sermaye değeri ve fark fiili ödeme miktarı Kurumdan bir kez daha sorulmalı, davalının tazminle sorumlu olduğu miktar hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir." gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl ve birleşen davaların kabulü ile 105.187,35 TL'nin; A)96.515,59 TL ilk peşin sermaye değerinin 21.03.2006 onay tarihinden, B)1.196,10 TL fiili ödemenin ödeme tarihinden itibaren, C)7.475,66 TL geçici iş göremezlik ödeneğinin tediye tarihinden, itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı SGK Başkanlığı ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı SGK vekili temyiz dilekçesinde; Yerel Mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda, artan ilk peşin sermaye değer oranı dikkate alınmadan önceki ilk peşin sermaye değerli gelir üzerinden düşük hesaplandığı belirtilerek kararın bozulmasını istemiştir. 2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde; Mahkemece bozma ilamına uyulmadan karar verildiğini, dava konusu iş kazasının meydana gelmesinde müvekkilinin kusurunun olmadığını, sigortalının olayın meydana gelmesinde bağışlanamaz kusurunun bulunduğunu, bağlanan gelirler yönünden Kurumun rücuan tazmin etme koşullarının oluşmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin 2 nci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin 7, 8, 9 uncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrası ile 506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı SGK ve davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR