Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/11453 K.2025/4034

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 14.10.2005 tarihli dilekçesine istinaden 01.11.2004 tarihinden itibaren emekli maaşı bağlanması gerektiğini belirterek ... sicil numaralı ... Sanayi iş yerinde 1973 yılı 1.dönemde 88 gün, 1974 yılı 3.dönemde 24 günlük çalışma ile ilgili olarak Kuruma verilen hizmet bordrolarında ... sigorta sicil numarasında geçen hizmetlerin davacıya ait olduğunun, yani 4893799 sicil numaralı ... ile ... sicil numaralı ...'nın aynı kişiler olduğunun tespitine, 01.11.2004 tarihinden itibaren emekli aylığı bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıya 01.11.2004 tarihi itibariyle aylık bağlanmasının gerektiği, ancak 506 sayılı Kanun'un 99. maddesinde hakkın kazanıldığı tarihten itibaren 5 yıl içinde istenmeyen hakkın zamanaşımına uğrayacağı anlaşılmış olup davacıya 01.09.2007 tarihinde kısmi yaşlılık aylığı bağlandığı dikkate alınarak 01.11.2004-01.09.2007 dönemleri arasındaki aylıkların ödenemeyeceği tespit edilmekle; davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile davacının 3.787 prim günün bulunduğunun tespiti ile davacıya 01.11.2004 tarihi itibariyle aylık bağlanması gerektiğinin tespitine, 01.11.2004-01.09.2007 dönemleri arasındaki aylıkların ödenemeyeceğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 14.03.2014 tarih 2013/13632 E. - 2014/5867 K. sayılı kararı ve 506 sayılı Kanun'un 85. maddesi karşısında, davacının Hollanda'da ikamet etmesinin isteğe bağlı sigortalılığa engel olmadığı, bu konuda davalı Kurumun 01.11.2000-31.12.2002 tarihleri arasındaki 780 günlük isteğe bağlı sigortalılık iptalinin usul ve kanuna aykırı olduğu, davacının 14.10.2004 tarihli tahsis talebi bulunması,

davacının Kurum tarafından dikkate alınmayan 780 gün ile birlikte toplam 3787 prim günü olduğu, 506 sayılı Kanun'un Geçici 81. maddesinin c bendine göre yaşlılık aylığı koşullarını taşıdığı, 506 sayılı Kanun'un 99. madde hükmü dikkate alınarak alacağın zamanaşımına uğramadığı anlaşılmakla.

HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince davacı vekilinin istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile 01.11.2004 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık tespit istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya kapsamı incelendiğinde, davanın yasal dayanaklarından olan mülga 506 sayılı Kanun'un 85.maddesi ile Geçici 81. maddesinin c bendi hükümleri ile Kurum yazı ve kayıtları, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında kararın yerinde olduğu anlaşılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR