KÜNYE
10. Hukuk Dairesi 2024/14500 E., 2025/294 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Ocak 2025
- Mahkemesi
- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi
- Sayısı
- 2022/3261 E., 2024/1637 K.
- İlk derece mahkemesi
- İstanbul 22. İş Mahkemesi
- Sayısı
- 2021/301 E., 2022/351 K.
Karar Metni
545 kelime·3 dk okuma·8 bölüm
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı işverene ait dökümhanede dökümcü olarak geçen ve bildirilen hizmet süreleri için itibari hizmet süresi ve fiili hizmet süresi zammı verilmesini talep etmiştir.
II. CEVAP
1.Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde; davacının bildirimlerinin süresinde ve usulüne uygun olarak yapıldığını, işyerinde ağır ve yıpratıcı çalışma koşullarının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir. 2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının 27.03.2007 - 14.07.2012 ve 20.01.2014 - 28.02.2017 tarihleri arasındaki çalışmalarına ilişkin davasının kabulü ile davacının 27.03.2007 - 14.07.2012 ve 20.01.2014 - 28.02.2017 tarihleri arasında davalı T.C Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı Damga Matbaası Genel Müdürlüğü ünvanlı 44907.34.02 sicil numaralı işyerinde 5510 sayılı Kanun'un 40. maddesi kapsamında; 27.03.2007 - 31.09.2008 tarihleri arasında 135 gün, 01.10.2008 - 14.07.2012 tarihleri arasında 200 gün, 20.01.2014 - 28.02.2017 tarihleri arasında 163 gün, olmak üzere toplam 498 gün itibari hizmet süresine hak kazandığının tespitine ve bu sürenin davacının sigortalılık süresine eklenmesine,
Davacının 01.06.2005 - 27.03.2007, 15.07.2012 - 19.01.2014 ve 01.03.2017 - 31.07.2021 tarihleri arasındaki çalışmaları 506 sayılı Kanun'un Ek 5. maddesi kapsamında olmadığı anlaşıldığından bu yöndeki taleplerinin reddine karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
1.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini beyan etmektedir. 2.Davalı işveren vekili temyiz dilekçesinde; kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini beyan etmektedir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Uyuşmazlık, itibari hizmet süresi tespiti istemine ilişkindir.
1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
2.Eldeki davada, davanın kabulüne ilişkin verilen karar yerinde olmakla birlikte; davacının davalı işverenler nezdinde geçen çalışmalarının geçtiği yıllara ait bilgiler, hizmet döküm cetveli ve çalışmalarının başlangıç ve bitiş tarihlerini içeren işyeri kayıtları birlikte değerlendirildiğinde, davacının 27.03.2007-30.09.2008 tarihleri arasında itibari hizmet süresi kapsamında hizmet bildirimlerinin yapıldığı anlaşılmakla, bu tarihler için aynı işveren tarafından yeniden bu kapsamda bildirim yapılması gerektiğine dair hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.
Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.
VII. KARAR
Yargıtay 10. Hukuk Dairesi, E. 2024/14500, K. 2025/294, 9 Ocak 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama