Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/15362 K.2025/4576

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davacı işverenlik vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 10.05.2015 tarihinde gerçekleşen iş kazası nedeni ile davalı işçi ... tarafından müvekkili işveren aleyhine tazminat davası açıldığını, bu davada tespit edilen sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti oranına itiraz ettiklerini öne sürerek iş bu dava ile davalının iş göremezlik derecesinin tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili özetle, davanın reddini talep etmiştir. Davalı ... vekili özetle, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı/kazalı ...'nın 10.05.2015 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazasına bağlı olarak E cetveline göre %72 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum, davalı ... ve davacı işverenlik vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile,

"A. Davacı vekilinin istinaf başvurusunın esastan reddine,

B.Davalı Kurum vekili ve davalı ... vekilinin istinaf başvurularının kabulüyle Karşıyaka 1. İş Mahkemesinden verilen 08.07.2024 tarih, 2023/248 Esas ve 2024/145 Karar sayılı kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.2 maddesi uyarınca kaldırılmasına;

1.1-Davacının davasının kısmen kabulü ile

1.2-Davalı sigortalı, Eşref oğlu, 1977 doğumlu ...’nın 10.05.2015 tarihinde maruz kaldığı iş kazası nedeniyle, geçici iş göremezlik döneminin sonlandığı tarihten 06.07.2020 tarihine kadar %91 ve 06.07.2020 tarihinden itibaren %72 oranında meslekte kazanma gücü kaybının bulunduğunun tespitine" karar verilmiştir.

Kararın gerekçesinde, "Somut olayda, Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulundan usulüne uygun olarak aldırılan rapor karşısında işin esasına ilişkin davacı istinafı yerinde görülmemiştir.

Davalıların istinaf başvurusu değerlendirildiğinde,

1-Hükme esas alınan raporda davacının meslekte kazanma güç kaybı oranının 06.07.2020 gününe kadar Kurum tarafından yapılan tespit kadar olduğu, 06.07.2020 tarihi itibariyle %72 olduğu belirtilmesine rağmen dayanılan delile aykırı olarak başlangıçtan itibaren %72 oranında çalışma güç kaybı olduğuna ilişkin karar verilmesi isabetsiz olduğundan davalılar istinafının kabulü gerekmiştir.

2-Dava devam ederken davalı/kazalının meslekte kazanma güç kaybı oranının düştüğü açık olduğundan davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekmiştir. Buna bağlı olarak ve emsal ilamlar göz önünde bulundurularak yargılama giderinden tarafların yarı oranında sorumlu tutulması gerektiği kabul görmüştür.

İlk Derece Mahkemesi hükmündeki belirlenen aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; 6100 sayılı HMK 353/1-b.2 maddesi uyarınca belirlenen aykırılık düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verildiği" belirtilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı işverenlik vekili temyiz dilekçesinde özetle; başlangıçta %91 oranında bir iş göremezlik meydana geldiğinin kabulü mümkün olmadığı gibi; tedaviye rağmen oranın yine fazla tespit edilmiş olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasına maruz kalan davalı işçinin sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı işverenlik vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR