Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/16075 K.2025/5379

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının Kayseri Eğitim ve Araştırma Hastanesi Başhekimliğinin 31.10.2016 tarihli Engelli Sağlık Kurulu Raporu gereğince %51 oranında Engelli Raporu ile vergi indiriminden emekli olduğunu, kontrol muayenesi neticesinde 18.02.2020 tarihli ... yazısı ile iş gücü kaybı oranının %34'e düştüğünü ve vergi indiriminin iptal edildiğini, hatanın düzeltilmesi için Kuruma başvurduklarını, Kurum tarafından talebin reddedildiğini ileri sürerek davalı Kurumun, müvekkilinin aldığı vergi indiriminden emekli aylığının kesilmesi işleminin iptali ile müvekkiline yeniden emekli aylığı bağlanmasını, aylığın kesilme tarihinden itibaren işleyecek birikmiş aylıkların yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; kontrol muayenesi neticesinde ... hakkında Kayseri Şehir Hastanesi tarafından düzenlenen 08.11.2019 tarih ve 20192084a numaralı Sağlık Kurulu Raporu ile davacının maluliyet oranının %34 olduğunun tespit edildiğini, maluliyet oranı %40’ın altında olduğu anlaşılmakla yaşlılık aylığının kesildiğini, Kurum işleminin hukuka uygun olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda 11.05.2023 tarihli kararı ile ATK İkinci Üst Kurulunun 23.02.2023 tarih ve 610 sayılı kararı ile davacı ...'in %32 oranında engelli olduğunun tespit edilmesi karşısında 193 sayılı Kanun'un 31. maddesi gereğince çalışma gücünün en az %40'ını kaybetmemiş olduğu anlaşılmakla, davacıya bağlanan aylığın kesilmesi işleminde hukuka aykırılık bulunmadığından sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin11.05.2023 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 17.10.2023 tarihli kararı ile nihai ve bağlayıcı olan Adli Tıp İkinci Üst Kurulunun 23.02.2023 tarih ve 610 sayılı kararı ile davacının % 32 oranında engelli olduğunun tespit edilmesi karşısında davacının 193 Kanun'un 31. maddesi gereğince çalışma gücünün en az % 40'ını kaybetmemiş olduğunun anlaşıldığı bu sebeple davacıya bağlanan aylığın kesilmesi işleminde hukuka aykırılık bulunmadığından istinaf kanun yoluna başvuran davacı vekili tarafından ileri sürülen istinaf sebepleri yerinde görülmeyerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b/1 maddesi gereğince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 17.10.2023 tarihli kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, "...Yargılama safhasında Mahkemece 30.03.2013 tarih, 28603 Resmi Gazete'de yayımlanan Özürlülük Ölçütü ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik kapsamında davacının özür oranının tespiti bakımından Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınan 07.02.2022 tarih ve 2631 sayılı rapor ile 30.10.2016 tarihinden itibaren özür oranının % 40'ın üzerinde olduğunun belirlendiği,

davacı hakkında kas iskelet sistemi rahatsızlıkları ile göğüs hastalıkları ve göğüs cerrahisi alanına ilişkin olarak inceleme yapıldığı, buna karşılık Adli Tıp 2. Üst Kurulu tarafından düzenlenen 23.02.2023 tarih ve 610 sayılı Kurul raporunda davacı hakkında sadece kas iskelet sistemi rahatsızlıkları bakımından inceleme yapıldığı,

davacıya 01.03.2010 tarihi itibariyle engelli aylığı bağlanmasına ilişkin Sağlık Kurulu raporunda ise davacının kas iskelet sisteminden kaynaklanan rahatsızlıkları ile kalp rahatsızlıkları ve astım hastalığına dayalı olarak özür oranının belirlendiği gözetildiğinde Adli Tıp 2. Üst Kurulundan davacının kalp rahatsızlıkları ve astım hastalığı yönünden de yapılacak değerlendirmeye göre davacının özürlülük oranı hiç bir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya konularak, sonucuna göre karar verilmelidir..."gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ATK 2. Üst Kurulunun 30.05.2024 tarih 1277 sayılı raporunda davacının engel durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının %32 (otuziki) olduğu, hali hazırda ve öncesinde davacının özür oranının %40’ın altında olduğu, davacıda engel durumunu gerektirir kalp rahatsızlığı bulunmadığı,

ilgili İhtisas Kurulunun 07.02.2022 tarihli mütalaasında hafif düzeyde solunum yetmezliğinin değerlendirmeye alındığı ancak Üst Kurulca istenen Solunum Fonksiyon Testi (SFT) incelemesinde kişide engel gerektirecek patoloji saptanmadığı aradaki farkın bundan kaynaklandığının mütalaa edilmesi karşısında davacının 193 sayılı Kanun'un 31. maddesi gereğince çalışma gücünün en az %40'ını kaybetmemiş olduğu anlaşılmakla, davacıya bağlanan aylığın kesilmesi işleminde hukuka aykırılık bulunmadığından sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; hükme esas alınması mümkün olmayan 30.05.2024 tarihli bilirkişi raporunda yer alan eksik ve hatalı değerlendirme sonucunda davanın reddine karar verilmesinin eksik ve hatalı değerlendirmeye dayalı olduğunu, söz konusu eksikliğin giderilmesi için davacının Solunum Fonksiyon Testi (SFT) nin yeniden yapılarak; kişinin engel durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının yeniden hesaplanarak raporun dosyaya eklenmesi gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali ile kesilen vergi indirimine dayalı aylığının yeniden bağlanması ve ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR