Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/3041 K.2024/2935

Taraflar arasındaki Bağ-Kur sigortalılık tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince istinaf isteminin süreden reddine karar verilmiştir.

Kararın ve ek kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının 26.12.1997-04.10.2000 tarihleri arası Bağ-Kur sigortalılık tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle: davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesince; davanın kabulüne karar verilmiştir.

2.Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, "Mahkememizin 28.04.2023 tarih, 2022/238 Esas, 2023/62 sayılı kararı davalı vekili tarafından 11.07.2023 tarihinde istinaf kanun yoluna başvurulmuş ise de Mahkememiz kararının davalı vekiline 14.06.2023 tarihinde tebliğ edilmiş olduğu istinaf başvurusunun 2 haftalık yasal süresinde olmadığından bahisle istinaf kanun yoluna başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verildiğinden aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. " gerekçesiyle istinaf isteminin süreden reddine dair 18.07.2023 tarihinde ek karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına ve ek kararına karşı davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; tebligatın usulsüz olduğunu, ek kararın yerinde olmadığını, emsal yargı kararları ve mevzuat çerçevesinde davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Bu çerçevede, davacının 1479 sayılı Kanun’un geçici 18 inci maddesinin yürürlüğe girdiği 02.08.2003 tarihine kadar aynı Kanun kapsamında tescilinin bulunmadığı, anılan Kanun’un geçici 18 inci maddesi kapsamında belirlenen altı aylık sürenin sonu olan 05.02.2004 tarihine kadar vergide kayıtlı olduğu dönemin prim borçlarını ödemek için Sosyal Güvenlik Kurumuna yazılı olarak başvurusunun olmadığı ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alınmak sureti ile 26.12.1997 ile 04.10.2000 tarihleri arasında kalan dava konusu dönemde zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Bu itibarla davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmuştur.

Belirtilen gerekçe ile İlk Derece Mahkemesi kararının; dava dosyası kapsamında mevcut maddi delillere uygun, yasal ve hukuksal gerekçelere dayandığı, delillerin takdirinde herhangi bir isabetsizlik ve kamu düzenine aykırı bir halin varlığının tespit edilemediği, HMK'nin 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca, davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır." gerekçesiyle "1-Davalı vekilinin, Gaziantep 5. İş Mahkemesi'nin 28/04/2023 tarih ve 2022/238 Esas, 2023/62 Karar sayılı kararına yönelik istinaf başvurusunun, HMK'nın 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili özetle; emsal yargı kararları ve mevzuat çerçevesinde davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, Bağ-Kur sigortalılık tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)297 ve 346 ncı maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un Geçici 18 inci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un Geçici 8 inci maddesi.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Eldeki davada, İlk Derece Mahkemesinin 18.07.2023 tarihli ve 2022/238 E-2023/62 K. sayılı davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin süresinde olmadığından reddine dair ek kararının, davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi sonrası, Bölge Adliye Mahkemesince davalı Kurum hakkında verilen ek karar incelenmeksizin sadece davanın esasına yönelik irdeleme yapılarak hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

3.Öte yandan, Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesinin son kısmında yukarıda belirtildiği üzere davanın reddine dair verilen kararın yerinde olduğuna işaret edilmiş ise de aslen İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verildiği, bu şekilde gerekçe ile hükmün birbiriyle çeliştiği anlaşılmaktadır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı Kurum vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

İstinaf kanun yolu denetimi yapılmak üzere dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,