Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/7172 K.2024/10907

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davalı işçinin geçirmiş olduğu iş kazası sonucu iş göremezlik derecesinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır. 2.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince "Davanın kabulü ile 1-Naci oğlu 1980 doğumlu ...'ın 30.10.2013 tarihinde geçirdiği iş kazasına bağlı yaralanması, 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kayıp Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri muvacehesinde maluliyetine neden olacak düzeyde olmadığından maluliyet tayinine mahal olmadığının tespitine," karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; ATK raporunun olağan dışı olduğunu, ATK raporu ile Yüksek Sağlık Kurulu raporu arasındaki çelişkinin giderilmediğini, Kurum işleminin yerinde olduğunu, davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Dosya kapsamından, davacı şirkette çalışan davalı ...'ın 30.10.2013 tarihinde geçirdiği kazanın, Kurumca iş kazası sayıldığı ve Kurum Sağlık Kurulunun 09.04.2015 tarih ve 2110 sayılı raporunda; sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin %13,3 olduğuna, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği ve bu oran üzerinden 01.02.2014 tarihinden geçerli olmak üzere kendisine gelir bağlandığı,

anılan iş kazası nedeniyle davalı sigortalı tarafından, davacı işveren aleyhine tazminat istemiyle açılan dava üzerine Bursa 10. İş Mahkemesinin 2014/77 E. 2018/172 K. sayılı dosyasından alınan Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 24.02.2016 tarihli kararında; sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin düzeltme kaydıyla %14,1 olduğuna, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği, ATK 3. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 16.12.2016 tarih ve 22913 sayılı, ATK Genel Kurulunun 28.09.2017 tarih ve 1409 sayılı raporlarında ise;

davalı sigortalının geçirdiği iş kazasına bağlı yaralanmasının Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine göre maluliyetine neden olacak düzeyde olmadığından maluliyet tayinine mahal olmadığının mütalaa edildiği, iş kazası nedeniyle sigortalıya bağlanan gelir ile ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin ve yapılan tedavi masrafının davacı işverenden tahsili için Kurum tarafından açılan Bursa 6. İş Mahkemesinin 2021/167 E. sayılı rücu dosyasında sigortalının sürekli iş göremezlik oranının tespiti hususunda dava açması için davacı işverene süre verilmesi üzerine eldeki davanın açıldığı,

eldeki davada alınan ATK 2. Üst Kurulunun 28.04.2022 tarih ve 1133 sayılı raporunda da; sigortalının anılan iş kazası nedeniyle meslek kazanma gücü kayıp oranının Sosyal Güvenlik Kurumunun 09.04.2015 tarih ve 2110 sayılı kararında çalışır tarihi (sürekli iş göremezlik durumuna girdiği tarih) olarak bildirilen 30.12.2013 tarihinden itibaren %0 olduğunun mütalaa edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davalı sigortalı tarafından, dava konusu iş kazasından dolayı maddi ve manevi tazminat istemiyle davacı işverene karşı açılan dava nedeniyle Bursa 10. İş Mahkemesinin 2014/77 E. 2018/172 K. sayılı dosyasında yukarıda anılan yasal prosedüre uygun olarak inceleme yapılması, eldeki davada da; ATK 2. Üst Kurulundan ek rapor alınarak sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin başlangıç tarihinin de belirlenmiş olması, ATK 2. Üst Kurulunun bu konuda son merci olması ve mütalaasının bağlayıcı nitelikte bulunması, dosya kapsamı, mevcut delil durumu, İlk Derece Mahkemesi gerekçesi hep birlikte değerlendirildiğinde, verilen kararda isabetsizlik görülmediğinden davalı Kurumun yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekmiştir.

" gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararı yerinde görülerek istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13, 19, 95 inci maddeleri.

3. Değerlendirme 1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmiş ise de; talebin iş kazasına dayalı olarak sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkin olması ve en son Adli Tıp 2. Üst Kurulundan alınan rapora göre davacının iş kazasına dayalı olarak meslekte kazanma gücü kaybının bulunmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken, maluliyet şeklinde tespit yapılması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; 1. Davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı Kurum vekilinin itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, (1). nolu bendindeki "maluliyetine neden olacak düzeyde olmadığından maluliyet tayinine mahal olmadığının" ibaresi silinerek yerine "meslekte kazanma gücü kaybının bulunmadığının" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,