Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2024/9670 K.2024/11865

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik oranının ve sürekli iş göremezlik geliri bağlanması istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, 10.02.2016 tarihli iş kazası nedeni ile müvekkilin Adli Tıp İkinci Üst Kurulu raporu ile belirlenen %13,2 meslekte kazanma gücünün kaybı oranı esas alınarak iş göremezlik geliri bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1-Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 10.02.2016 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası sonucu ve müvekkil Kurum sağlık kurulunca belirlenen meslekte kazanma gücü kayıp oranı %7 olduğuna karar verildiğinden davacı ...'ye 8100235764 nolu tahsis numarası verilmiş olup, meslekte kazanma gücü kayıp oranı %10'un altında olduğundan gelir bağlanmadığını, ...'nün itirazı nedeniyle dosyasının Yüksek Sağlık Kuruluna gönderildiği,

Yüksek Sağlık Kurulunun kararında da meslekte kazanma gücü kayıp oranının %7 olduğu belirtildiğinden gelir yönünde her hangi bir işlem yapılmadığını, SİD oranı %10'un altında olması nedeniyle müfettiş raporunun düzenlenmediğini, iş göremezlik gelirinin bağlanması ve durdurma işlemlerini Adli Tıp Kurumu kararına göre değil, müvekkil Kurum Sağlık Kurulu kararına göre yapılmakta olduğundan Adli Tıp Kurumu kararına göre işlem yapılamadığını, dava konusu işlem hukuka uygun olup davacı tarafın talebi haksız ise de zamanaşımı ve hak düşürücü sürenin de geçtiğini, davacı tarafın haksız davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2-Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle; davada zamanaşımı ve hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacının iş kazası ile ilgili olarak ilk kez 21.08.2023 tarihinde gelir bağlanması talebinde bulunduğunu, 5510 sayılı Kanun'un 97/1 inci maddesi gereğince 5 yıllık süre içinde başvuru olmadığından zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacının maluliyeti nedeniyle gelir bağlanması talebinin reddine dair Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ATK raporları dikkate alınarak davanın kabulüne, davacının geçirdiği 10.02.2016 tarihli iş kazası dolayısıyla meslekte kazanma kayıp oranı dikkate alınarak davacının sürekli iş göremezlik geliri bağlanması talebini reddeden davalı Kurum işleminin iptali ile davacının meslekte kazanma gücü kayıp oranının %13,2 olarak belirlenmesine, davacıya bu oran üzerinden 01.06.2016 tarihinden itibaren sürekli iş göremezlik geliri bağlanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, Kurum işleminde hata olmadığını, müvekkili aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek, Mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; talebin zamanaşımına uğradığını, sigortalının %10 üzerindeki maluliyetinin tespitini ilk defa 05.11.2018 tarihinde belirlendiğini, 01.06.2016 tarihinden itibaren gelir bağlanmasının da hatalı olduğunu ileri sürerek, Mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Dairesi ve 2. Üst Kurulunun raporları ile davacının 10.02.2016 tarihli geçirdiği iş kazasına bağlı olarak 13,2 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş sayılacağının belirtilmesi ve 5510 sayılı Kanun'un 97 nci maddesinde öngörülen zamanaşımı süreleri de dikkate alınarak gelirlerin ödenmesine dair mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davalı şirket vekilinin ve davalı Kurum vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı ... vekili; istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespiti ve sürekli iş göremezlik geliri bağlanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2- 01.10.2008 sonrası yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde de "İş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve engellilik nedeniyle Kurumca yetkilendiren sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalı, sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanır.

Sigortalının sürekli iş göremezlik geliri, A) Geçici iş göremezlik ödeneğinin sona erdiği tarihi,

B) Geçici iş göremezlik tespit edilemeden sürekli iş göremezlik durumuna girilmişse, buna ait sağlık kurulu raporu tarihini takip eden aybaşından başlar" hükmü getirilmiştir.

Anılan düzenlemeler uyarınca sigortalının sürekli iş göremezlik geliri alabilmesi için meslekte kazanma gücünün % 10 oranında azalmış olması ve azalma olan tarihin tespiti gerekmektedir;

3-Sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yol. 5510 sayılı Kanun'un “Sağlık Raporlarının Usul ve Esasları”na dair 95 inci maddesinde (506 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinde) hükme bağlanmıştır. Buna göre, Kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'na itiraz hakları mevcuttur.

Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, Adli Tıp Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.02.2010 gün ve 2010/21-60 Esas, 2010/90 Karar sayılı ilamı ile 06.10.2010 gün ve 2010/10-390 Esas, 2010/448 Karar sayılı ilamların da belirtildiği üzere Adli Tıp Kurumu Başkanlığının ilgili ihtisas kurulu ile üniversitelerin tıp fakülteleri ilgili bilim dalı başkanlıklarınca ya da S.S.

Yüksek Sağlık Kurulunca düzenlenen raporlar arasında çelişkinin mevcut olması halinde, çelişkinin Adlî Tıp Kurumu Başkanlığı Adli Tıp Üst Kurulu tarafından giderilerek, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihi kesin olarak karara bağlanması da zorunludur.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurulları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı taraf vekilleri tarafından ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR