Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/1624 K.2025/1738

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili özetle, meydana gelen iş kazası nedeniyle müvekkilinin sürekli iş göremezliğe uğradığı, kazanın oluşumunda davalıların kusurlu olduklarından bahisle 487,07 TL geçici iş göremezlikten kaynaklı maddi tazminat, 1.208.113,74 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklı maddi tazminat, 100,00 TL tedavi gideri, 100.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekilleri özetle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile iş kazası nedeniyle davacının %41,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, kazanın oluşumunda davacının %20, davalıların %40'ar oranında kusurlu oldukları kabulünden hareketle davacının geçici ve sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminat istemlerinin kabulüne, tedavi gideri talebinin reddine, davacı lehine 60.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 24.06.2024 tarihli kararı ile istinafr başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle müvekkillerinin kusursuz olduğunu, kazanın davacının tam kusurundan kaynaklandığını, müvekkilinin istif yapılan kolilerin devrilmemesi için sabitleme gibi bir görev ya da yükümlülüğü bulunmadığını, istif yapılan karton kolilerin muhafaza altında olduğunu, bu nedenle bilirkişi raporunda müvekkilinin devrilme riskine karşı sabitlenmediğinden bahisle kusurlu bulunması görüşüne katılmanın mümkün olmadığını, davacının tüm uyarılara rağmen dinlenme molasında dinlenme odasına değil olay yerine gitmesinde baskın kusurlu olduğunun açık olduğunu,

buna rağmen müvekkillerine yüklenen kusur oranının çok fahiş olduğunu, sürekli iş göremezlik oranının hatalı tespit edildiğini, hesap raporunda her bir davalı yönünden ayrı ayrı hesaplama yapılması gerekirken davalıların toplam kusuru üzerinden hesap yapılmasının doğru olmadığını, davacının günlük işçi olduğunu, mevsimlik işçi olarak çalıştığını, öncelikle mevsimlik işçi çalışma dönemlerinin belirlenerek bu dönemler üzerinden hesap yapılması gerektiğini, net ücret üzerinden değil, giydirilmiş asgari ücret üzerinden hesap yapılmasının da mümkün olmadığını, davacı lehine manevi tazminata hükmedilmesinin hatalı olduğunu,

davacının fiziki durumu itibarı ile bir iş gücü kaybı bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Değerlendirme ve Gerekçe

a. Davalılar vekilinin manevi tazminat istemi hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Dosya içeriğine göre davacı vekilinin manevi tazminat olarak 100.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunduğu, İlk Derece Mahkemesince davacı lehine 60.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine ödenmesine hükmedildiği, Bölge Adliye Mahkemesi'nin 24.06.2024 tarihli kararı ile istinaf yoluna başvuran davalıların istinaf istemlerinin esastan reddine karar verildiği gözetildiğinde, kısmen kabulüne reddine karar verilen manevi tazminat miktarının Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davalılar vekilinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

b. Davalı vekilinin diğer hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR