Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/1707 K.2026/1900

Taraflar arasındaki hizmet tespitine ilişkin davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece yapılan inceleme sonunda kararın bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davacı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle. 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairece yapılan incelemede.

Dairenin 05.03.2024 tarih ve 2024/287 Esas, 2024/2223 Karar sayılı kararına karşı direnilmiş ise de davacının, davalı apartman işyerinde 18.06.2007 – 30.05.2012 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilerek işçilik alacaklarının hüküm altına alındığı, kararın temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 23.11.2015 tarih ve 2014/21737 E. - 2015/33134 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, sigortalının işverene karşı açtığı kesinleşen işçilik alacağı dosyasında tam süreli çalışmasının kabul edildiği, buna göre işçilik alacaklarının hüküm altına alındığı,

aylık ücretin tam süreli çalışmaya göre kabul edilerek prime esas kazancın 30 gün üzerinden ödenmesinin işveren açısından kesin delil niteliğinde olduğu, Kurum açısından da bu durumun kuvvetli delil niteliğinde olduğu gözetildiğinde, direnme kararı verilmesi yerinde görülmediğinden ve Daire kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.