Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2025/4313 K.2025/12602

Taraflar arasındaki Bağ-Kur sigortalılığının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 07.10.2024 tarihli ve 2024/4353 Esas, 2024/9613 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili karar düzeltme mahiyetli dilekçesinde; 01.10.1988-24.07.1994 tarihleri arası kayıtlı olarak çalıştığını, Çorum İş Mahkemesinin 1996/25 Esas-1996/188 Karar sayılı ilamı ve mahkeme zabıtları ile sabit olduğunu, reddin hatalı olduğunu, maddi hata yapıldığını belirterek Daire kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 7. maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır.

6100 sayılı Kanun’da ise karar düzeltme kanun yolu düzenlemesine yer verilmediği anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler kapsamında, Dairemiz kararında maddi hata bulunmadığı gibi Yargıtay kararlarına karşı tarafların karar düzeltme hakkı bulunmadığından davacı vekilinin karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.