Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2007/1709 K.2010/2272

Sanıklar ... ve ...'in beraatine

1-5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklar ... ile ...’e yüklenen kredi kartının kötüye kullanılması suçunun yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4 maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanıkların sorgularının yapıldığı 2.11.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322.maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan,

sanıklar hakkındaki kamu davasının 765 Sayılı TCK.nun 102/4 maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Sanık ... müdafii ile C.Savcısının sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelen temyizlerine gelince:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre C.Savcısı ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

A)Sanığın, bankanın maddi varlıklarından olan pos cihazı ve kredi kartını kullanmak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia olunması karşısında; eyleminin suç ve iddianame tarihleri itibariyle yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 504/3.maddesinde öngörülen bankayı vasıta kılmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

B)5237 sayılı TCK.nun 7/2.maddesi gözetilerek; hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik CMK.nun 231.maddesi uyarınca sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,