Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2007/2375 K.2010/447

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-Mülkiyetin korunmasını esas alan "güveni kötüye kullanma" suçunda; taşınır bir mal, yapılan bir sözleşme gereği başkasına tevdii edilmekte ve bu suretle zilyet olan fail ilgili yasa maddesinde gösterilen seçenekli hareketlerden birini gerçekleştirmektedir.

"Hırsızlık" suçunda ise, taşınır mal, sahibinin rızası dışında alınmaktadır.

"Hırsızlık" ve "güveni kötüye kullanma" suçları arasındaki fark taşınır malın zilyetliğinin faile rıza ile teslim edilip edilmeme noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda ise; sanığın farklı tarihlerde konuşmak için şikayetçilerden aldığı cep telefonlarını iade etmeyerek alıp götürdüğü oluşa uygun şekilde kabul edildiği halde zilyetliğin tam olarak aktarılmasından söz edilemeyeceği ve telefonların çok kısa bir süre için verildiği, bu nedenle eylemlerin "hırsızlık" suçlarını oluşturduğu gözetilip buna göre, kararın gerekçe bölümünde.

5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlülük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın "güveni kötüye kullanma" suçlarından mahkumiyetine hükmolunması, yasaya aykırı,