Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2007/5487 K.2010/3233

213 sayılı yasanın 359/b-1, 5237 sayılı yasanın 62, 51/1-6, 54. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, cezanın ertelenmesine, zoralıma..,

...: 765 sayılı TCK.nun 333/1, 345.maddesi gereğince yüklenen suçtan açılan kamu davasının vefat etmesi nedeniyle aynı yasanın 99. maddesi uyarınca düşürülmesine..,

...: 765 sayılı TCK.nun 333/1. maddesi gereğince yüklenen suçtan beraatlerine.

213 sayılı yasanın 359/b-1, 5237 sayılı yasanın 62, 51/1-6, 54. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, cezanın ertelenmesine, zoralıma..,

...: 765 sayılı TCK.nun 333/1. maddesi gereğince yüklenen suçtan beraatlerine.

213 sayılı yasanın 359/b-1, 5237 sayılı yasanın 62, 51/1-6, 54. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, cezanın ertelenmesine, zoralıma..,

...: 765 sayılı TCK.nun 333/1. maddesi gereğince yüklenen suçtan beraatlerine.

213 sayılı yasanın 359/b-1, 5237 sayılı yasanın 62, 51/1-6, 54. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, cezanın ertelenmesine, zoralıma..

I-Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...’a yüklenen suç işlemek için örgüt kurmak suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen şikayetçi hazine adına vekilinin kamu davasına katılmasına dair verilen karar hukuki değerden yoksun olup, hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceğinden anılan suç yönünden vaki temyiz isteminin 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 317. maddesine göre REDDİNE,

II-213 sayılı Yasaya muhalefet suçundan sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... hakkında 765 sayılı TCK.nun 99.maddesi olarak yanlış yazılan uygulama maddesinin, mahallinde “5237 sayılı TCK.nun 64/1.” olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Onaylı nüfus kaydından 01.01.2006 tarihinde vefat ettiği anlaşılan sanık ... hakkındaki kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerektiği dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-213 Sayılı Yasaya muhalefet suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...’ın mahkümiyetlerine dair hükme yönelik sanıklar ..., ... ve ... müdafileri ile katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre sanıklar ..., ... ve ... müdafileri ile katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere suçun işlenmesindeki özellikler, kastın yoğunluğu ve zararın ağırlığı dikkate alınarak cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi ve teselsül hükümlerinin uygulanmaması,

2-5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesinde yer alan “lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir hükmü karşısında, suç tarihinde yürürlükte olan 765 Sayılı TCK ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK. nun ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanıp, leh ve aleyhteki hükümleri ayrı ayrı ele alınarak,

ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerekirken, bu ilkelere uyulmadan ve 5237 Sayılı TCK.nun uygulanması halinde 765 Sayılı Yasada olmayan hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinden 5237 sayılı Yasanın aleyhe sonuç doğurduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Sanık ...’in ertelemeye engel sabıkası bulunduğu halde yazılı şekilde cezasının ertelenmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı,

4-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında hükümden sonra, 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi gereğince, “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,