Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2007/5798 K.2010/222

1-5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca gerçekleştirilen iade işlemi mahkemenin önceki hükmünü ortadan kaldırmış olmakla, yeniden yapılan yargılama sonucu kurulan hükümde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34, 230 ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 308/7. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların,

bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanıkların eylemlerinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması,

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı Yasa ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın bütün hükümlerinin olaya uygulanıp, ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle tespit edilecek lehe hükmün denetime olanak verecek şekilde gerekçe bölümünde tartışılıp sonucuna göre lehe yasanın belirlenmesi gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Gerekçeli karar başlığında, suç tarihinin 30.09.2002 yerine 19.09.2002 olarak yanlış yazılması, suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmemesi,

3-Lehe yasanın tespiti sırasında, hüküm fıkrasında karşılaştırma yapılarak hükmün infazında tereddütlere neden olunması ve 2 yıl hapis cezasının TCK.nun 43/1.maddesi ile 1/4 oranında arttırılırken 1 yıl 2 ay olarak eksik tayini,

4-765 sayılı TCK.nun 59.maddesi uygulandığı halde 5237 sayılı Yasa ile uygulama yapılırken 62.maddenin uygulanmama gerekçesinin gösterilmemesi,

5-5237 sayılı TCK.nun 53/3.maddesi uyarınca, aynı maddenin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından yoksunluğun koşullu salıverilmeye kadar süreceğinin gözetilmemesi,

6-Lehe yasanın, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi yerine TCK.nun 7/2.maddesine göre tespiti,

7-Temyiz usulünün kararda gösterilmeyerek CMK.nun 34/2, 232/6.maddelerine aykırı davranılması,