Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2007/9989 K.2008/1056

5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 43 ]

5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 155 ]

"İçtihat Metni"

Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından sanık Zaferin yapılan yargılaması sonunda; sahtecilik suçlanndan 5237 sayılı TCK'nın 204/1, 43, 53. maddeleri ile (iki kez), dolandıncılık suçunun değişen vasfına göre "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak" olarak kabulle TCK'nın 155/2, 52/2, 53; 155/2, 43, 168/2, 52/2, 53 ve 63. maddeleri gereğince mahkumiyetine dair (Bakırköy Altıncı Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 02.04.2007 gün ve 2006/132 Esas, 2007/261 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık ve müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.

Başsavcılığının onama ve bozma isteyen 24.12.2007 günlü tebliğnamesi ile Daireye gönderilmekle, sanık müdafii Elmas'ın incelemenin duruşmah yapılması isteminin hükmolunan cezanın gerek süresine göre, gerekse süresinden sonra yapılması nedeniyle koşullan oluşmadığından vaki isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUY'nin 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü;

I-

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdur Hüseyin'e

karşı zincirleme olarak işlediği "resmi belgede sahtecilik" suçunun sübutu

kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı

artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı ge

rekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isa

betsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafilerinin soruşturma eksiğine

İlişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun

bulunan hükmün ONANMASINA,

II-

Sanık ve müdafilerinin, mağdur Ramazan'a karşı İşlenen "resmi

belgede sahtecilik" suçu ile "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak"

suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizlerine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre, sanık ve müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)

Mağdur Ramazan adına 03.06.2005 tarihinde 2 adet sahte "Vergi Dairesi Alındısı" düzenleyen sanığın eyleminde, 5327 sayılı TCK'nın 43. maddesinde öngörülen teselsül koşullarının oluşmadığı gözetilmeyerek anılan maddenin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2)

Serbest muhasebeci sıfatı bulunmayan, bir süre muhasebeci yanında çalışan ve bir akrabasının Vergi Dairesinde şoför olarak çalışması nedeniyle Vergi Dairesine gidip geldiği İçin buradaki işlemlerin yapılmasında kendilerine yardımcı olacağı düşünülen sanığa mağdurların vergi borçlarını yatırması için değişik tarihlerde paralar verdikleri, sanığın bu paraları Vergi Dairesine yatırmadığı halde yatırmış gibi sahte "Vergi Dairesi Alındıları düzenleyerek mağdurlara vermesinden ibaret olayda, sanık ile mağdurlar arasındaki ilişkinin BK'nın 313. maddesi anlamında hizmet ilişkisi niteliğinde olmadığı,

dolayısıyla TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak" suçunun unsurlarının oluşmadığı, eyleminin aynı maddenin 1. fıkrasında düzenlenen ve takibi şikayete bağlı olan güveni kötüye kullanmak suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

3)

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Yasa'nın 562. maddesinin 1. fıkrası ile CMK'nın 231/5. maddesinde öngörülen hükmün açıklanmasının geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve anılan Yasa'nın 2. fıkrası ile de 231/4. maddesindeki soruşturma ve kovuşturması şikayete bağlı suç olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,