KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2008/13250 E., 2010/1432 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Şubat 2010
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Vergi Usul Kanununa Muhalefet
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
1- Katılan vekilinin sanık ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:
5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen “sahte fatura düzenlemek” suçunun tabi olduğu,
suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan 765 Sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen beş yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 04.02.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,
ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 Sayılı TCK.nun 102/4. maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,
2- Katılan vekilinin sanık ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:
2002 ve 2003 yıllarında herhangi bir mal ve hizmet alımına esas teşkil etmeyen sahte ödeme kaydedici cihaz fişlerini basarak komisyon karşılığında vergi iadesinde kullanılmak üzere piyasaya süren sanığın eyleminin sübutu halinde 213 Sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b-1 maddesindeki suçu oluşturacağı gözetilemeden 5454 sayılı Kanunun 10. maddesi ile yürürlükten kaldırılaN 2978 sayılı vergi iadesi kanunu 6. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunda bahisle beraatine hükmolunması,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2008/13250, K. 2010/1432, 18 Şubat 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama