Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2008/21465 K.2010/10302

...: Sanığın 765 S.Y.nın 350/1-son, 59/2, 81/1-3, 647 S.Y.nın 6. maddelerine göre 10 ay 1 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve verilen cezanın ERTELENMESİNE,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.05.2007 gün 7/114-113 sayılı kararında açıklandığı üzere gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin belirtilmesi gerekmekte olup, hükümde başvurulacak yasa yolu ile başvuru şeklinin gösterilmediği anlaşıldığından, sanıkların temyizlerinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü; I-Sanık ...’ün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suçtan önce kasıtlı bir başka suçtan mahkümiyeti bulunması nedeniyle 5728 sayılı Yasayla değişik CMK.nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 Sayılı Kanunla değişik 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 Sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hüküm belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ...’in temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra, 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi gereğince, “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,