Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 25.03.2004 gün ve 2003/223 esas, 2004/79 karar sayılı hükmünün diğer sanık ... müdafiinin temyizi üzerine Dairemizin 12.12.2005 gün ve 2005/4007 esas, 2005/13349 sayılı kararı ile adı geçen yönünden bozulduğu,
... hakkında temyiz istemi olmadığı ve hükümlü ... yönünden farklı bir yargılama usulü olan uyarlama yargılamasının yapılması gerektiği ayrıca, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 gün 125-186 sayılı kararında da açıklandığı üzere ikisinin bir arada yargılanamayacağı gözetilmeden, adı geçen hakkında da bozma kararı varmış gibi duruşma açılıp yargılamaya devam olunarak yeniden mahkûmiyet hükmü kurulması hukuki değerden yoksun olup,
yok hükmündeki kararın temyiz olanağı bulunmadığından hükümlü ... müdafiinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUY.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
II- Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelen katılan vekilin temyiz itirazlarına gelince;
Suç işleme kastıyla hareket ettiğine ilişkin elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin, suçun sabit olduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 30.11.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.