Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/1732 K.2010/11646

Sanığın yüklenen suçu bina vasfındaki işyerinde işlediğinin anlaşılması karşısında lehe yasa değerlendirilmesinin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b madde ve fıkrası ile yapılmasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bu yöne ilişen eleştiriye iştirak edilmemiştir.

Daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 sayılı Yasa ile değişek CMK.nun 231.maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanık hakkında bozma üzerine toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi taktir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 7.ve 5252 sayılı Kanunun 9/3.maddeleri uyarınca uygulanması gereken 765 ve 5237 sayılı TCK.hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime olanak verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasa belirlenmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın sübutun bulunmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.01.2009 gün ve 219/6 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 765 sayılı Yasanın 95/2.maddesi uyarınca verilen aynen infaz kararı, hükmün bir parçası olmayıp, dolaylı bir sonucu olması, aynen infaza ikinci hükmü tesis eden mahkemece karar verilebileceği gibi erteli mahkumiyete karar veren mahkemece de ikinci hükmün kesinleşmesi üzerine yapılan ihbar sonucu karar verilebileceği,

önceki erteli mahkumiyetler yönünden de 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın 7 ve 5252 sayılı Yasanın 9.maddeleri ile 5728 sayılı yasayla değişik CMK.nun 231.maddesi uyarınca uyarlama kararı verilmesi zorunluluğunun bulunması karşısında, henüz uyarlama yargılaması yapılmamış hükümler yönünden aynen infaz kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde sanık hakkındaki lehe yasanın belirlendiği anlaşılmayan önceki kesinleşmiş adli para cezasının 765 sayılı Yasanın 95/2.maddesi uyarınca aynen infazına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "765 sayılı TCK.nun 95/2 maddesi gereğince aynen infaza" ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "sanığın,