Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/2445 K.2011/162

Sanığın, sahte çek düzenlemesi eyleminin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasanın 342/1.maddesinde ve suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın204/1.maddesinde öngörülen "resmi belgede sahtecilik" suçunu oluşturacağı kabul olunarak yapılan uygulanmaya göre her iki yasa uyarınca temel cezanın 2 yıl hapis cezası olarak tayini halinde, 765 sayılı Kanunda yer almayıp, 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu uygulanan güvenlik tedbirlerinin bulunması itibariyle 5237 sayılı Yasanın aleyhe olduğu gözetilmeden cezaların üst sınırlarından söz edilerek 5237 sayılı Yasaya göre hüküm kurulması,

2-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 28 .12.2004 gün ve 2004/173-228 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın, bankanın maddi varlığı olan çeki vermek suretiyle haksız çıkar sağlayarak dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunması karşısında, eylemin temas ettiği 5237 sayılı TCK.nun 158/1-f.maddesinde öngörülen banka aracı kılınmak suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturacağı gözetilerek, 5252 sayılı Kanunun 9/3.maddesi uyarınca;

suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK.ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun olaya ilişkin tüm hükümleri ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçlar kararın gerekçe bölümünde denetime olanak verecek şekilde somut olarak gösterilip birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın belirlenmesi yerine, 5237 sayılı TCK.nun 157.maddesi hüküm kurulması yasaya aykırı,