Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/279 K.2012/2291

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ve müdafiinin sübutun bulunmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Sanığın ele geçirdiği 3 adet kredi kartı bilgilerini (mail order yöntemiyle) kullanmak suretiyle üye işyerinden 10.02.2006 ve 13.02.2006 tarihlerinde alış veriş yaparak yarar sağlamaktan ibaret oluşa uygun olarak sübutu kabul edilen eyleminin, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunun 3/e maddesi uyarınca “kredi kartının, nakit kullanımı gerekmeksizin mal ve hizmet alımı veya nakit çekme olanağı sağlayan basılı kartı veya fiziki varlığı bulunmayan kart numarasını” ifade etmesi karşısında TCK'nun 245/1 maddesinde tanımlanan “banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması” suçunu oluşturduğu,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 4.10.2011 gün ve 2011-166 Esas sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nun 245/1. maddesinde öngörülen banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunda, suçun mağduru kart hamili olduğundan kartların sahibi mağdur sayısınca suçun oluşacağı dikkate alındığında kredi kartlarının kime ait olduğu tespit edilerek kartların farklı kişilere ait olması halinde TCK'nun 245/1. maddesi uyarınca üç ayrı mahkumiyet hükmü kurulması ,

kartların aynı kişiye ait olması halinde ise aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi nedeniyle TCK'nun 43. maddesi uyarınca temel cezanın artırılması gerektiği gözetilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme sonucu suç vasfında da yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,