Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/4228 K.2011/925

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 28.12.2004 gün ve 2004/173-228 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın önceden hazırladığı tertibatla şikâyetçiye ait bankamatik kartının ATM’de sıkışmasını sağlayıp, şikayetçi kartını geri alabilmek için uğraşırken yardım etme bahanesiyle yanına yaklaşıp bankamatik kartının şifresini de öğrendikten sonra şikayetçinin ATM makinesinden ayrılmasını müteakip hile ve desiselerle elde ettiği kartı ve şifresini kullanarak bankamatik yoluyla bağlı olduğu hesaptan 2 kez para çekmesi ve 1 kez de başka bir hesaba havale yapması eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 504/3, 80, 522,

81 ve sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 245/1, 43 ve 53. maddelerinde öngörülen suçları oluşturduğu, lehe yasanın bu maddeler karşılaştırılmak suretiyle belirlenmesi gerektiğinin ve sanığın tekerrüre esas sabıkasının bulunduğunun gözetilmemesi mahkemenin kabulü gözetildiğinde aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihinden önce kasıtlı suçtan dolayı kesinleşmiş mahkûmiyetleri bulunması nedeniyle 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 231. maddesinin uygulama olanağı bulunmayan sanık hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, oluş, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış,savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosya içeriğine göre 765 sayılı Yasa hükümlerinin açıkça sanık lehine olduğunu kabul eden mahkemenin takdirinde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 15.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.