Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2009/8101 K.2010/13328

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.2.1988 gün ve 5-574/43 sayılı ve 8.5.2001 gün ve 8/85-86 sayılı kararlarındaki ilkeler dikkate alındığında, önceki cezanın hürriyeti bağlayıcı ceza olduğu gözetilerek; tekerrür nedeniyle para cezasında yapılacak artırımın 647 sayılı Yasanın 4. maddesinde belirtilen miktarlara göre değil TCK.nun 2. maddesi hükmü de nazara alınarak tekerrüre esas alınan önceki suçun işlendiği tarihte yürürlükte bulunan 647 sayılı Yasanın 5. maddesinin 6. ve 9 fıkralarında belirtilen 10.000 lira esas alınarak yapılması gerektiği gözetilmeden, sanığa eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihinden önce kasıtlı bir suçtan dolayı mahkumiyet hükmü bulunan sanık hakkında 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığından, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere göre, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan,sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,