KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2010/11794 E., 2012/21445 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Aralık 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, kredi kartını kötüye kullanmak
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Adli sicil özetinden tekerrüre esas sabıkaları bulunduğu anlaşılan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:
1- 5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.03.1997 tarih, 9/29-43 sayılı içtihadında da belirtildiği üzere, bir olayın açıklanması sırasında bir başka olaydan sözedilmesi o olay hakkında dava açılmış olduğunu göstermeyeceği cihetle, sanık hakkında hırsızlık ve kredi kartının kötüye kullanılması suçlarından kamu davası açıldığı, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden bu suçtan da mahkûmiyet hükmü kurulması,
2-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 245/1. maddesi gereğince hükmolunan hapis cezası takdiren asgari hadden tayin olunduğu halde, aynı gerekçe ile hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak 300 gün olarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,
3-Hükmün tefhim edildiği oturuma katılıp sanık lehine hükümlerin uygulanmasını talep eden müdafiin bu talebinin takdiri indirim nedeni ile para cezasının taksitlendirilmesini de kapsadığı gözetilmeden, bu konularda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,
4-Kabule göre de; 5560 sayılı Yasa ile CMK'nun 253. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, geceleyin konut dokunulmazlığını bozma suçunun uzlaşma kapsamına aldığının değerlendirilmemesi,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2010/11794, K. 2012/21445, 11 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama