Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/14181 K.2013/177

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında açıklandığı ve Dairemizin benzer birçok kararında vurgulandığı üzere: belgelerde sahtecilik suçlarında kast, zarar vermek bilinci ve iradesi olarak kabul edilmelidir. Mağdurun önceden verdiği rıza üzerine onun imzasını taklit ederek kullanan fail de mağdura zarar vermek bilinci bulunmayacağından kastın varlığı ileri sürülemez.

Ancak doğal olarak, rıza üzerine başkasının imzasını taklit eden failin, mağdura herhangi bir zarar vermeyeceği kanısı ile hareket ettiği sabit olmalıdır. Mağdurun rızasının kastı ortadan kaldırabilmesi için fiilin işlenmesinden önce açıklanması zorunludur. Mağdurun rızası açık olabileceği gibi zımni de olabilir.

Özellikle iki kişi arasındaki ilişkiler, böyle bir rızanın varlığını ciddi olarak kabule elverişli olduğu takdirde, bu rızaya dayanarak başkasının imzasını atan kimse de suç kastının varlığı kabul olunamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanık ... Söyiler’in yetkilisi olduğu şirketin müteahhitliğini yaptığı lojman inşaatının fayans işlerinin şirket adına sanık ...’ın kardeşi olan diğer sanık ... ile imzalanan sözleşme gereği taşeron olarak şikayetçiye yaptırıldığı, suça konu çekin de bu iş karşılığında sanıklar ve şikayetçinin birlikte oldukları bir ortamda tanzim edilerek şikayetçiye verildiği,

dosyada mevcut ekspertiz raporunda çekteki imzanın sanıklara aidiyeti tespit edilememiş ise de, sanık savunmalarından çekin Süleyman’ın rızasına dayalı olarak Tahsin tarafından atıldığının anlaşılması karşısında, sanıkların sahtecilik kastıyla hareket ettiği yönünde mahkûmiyetlerine yeter delil bulunmadığından manevi unsuru oluşmayan suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,