KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2010/14240 E., 2012/22110 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Aralık 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- 5237 sayılı Yasanın 204/1, 35, 53/1. maddeleri gereğince 3 yıl hapis cezası, güvenlik tedbiri.
Karar Metni
302 kelime·2 dk okuma
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak: 1-)Resmi belgede sahtecilik suçu ani suç olup belgenin düzenlenmesiyle oluşacağı cihetle, sanığın, mağdurun kimlik bilgilerini kullanarak muhtarlıktan sahte nüfus cüzdanı talep belgesi tanzim ettirerek nüfus cüzdanı düzenletmeye çalışırken yakalanması eyleminde tamamlanmış "resmi belgede sahtecilik" suçundan ceza verilmesi gerekirken yazılı şekilde "suçun teşebbüs" aşamasında kaldığı kabul edilerek uygulama yapılması,
2-)5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca hakim somut olayda; suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suçun konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurun ağırlığını ve failin güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirlemelidir.
TCK'nun "Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi" başlıklı 3/1. maddesi uyarınca suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunmalıdır.
Bu itibarla; kanunda öngörülen alt ve üst sınır arasında temel cezayı belirlemek hakimin takdir ve değerlendirme yetkisi içindedir, ancak Anayasının 141, 5271 sayılı CMK'nun 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca hükümde bu takdirin denetime olanak sağlayacak biçimde, hak ve nesafet kurallarına uygun, dosya içeriği ile uyumlu yasal ve yeterli gerekçesinin gösterilmesi zorunludur.
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2010/14240, K. 2012/22110, 20 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama