Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/15296 K.2012/3557

HÜKÜM 1-Sanık ...,... yönünden beraat kararı 2-Sanıklar ..., ..., ... 213 sayılı VUK. nun 359/b-1, 765 sayılı TCK nun 59, 5237 sayılı TCK.nun 51. maddeleri gereğince 15 ay hapis cezası, erteleme, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar. 3-Sanık ..., 213 sayılı VUK.nun 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 62, 51. mad. göre 15 ay hapis cezası, erteleme, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar.

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihinin 04.04.2004 olarak mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; beraat eden sanıklar ...'e yüklenen “defter ve belgeleri gizlemek” suçu ile ...'a yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen dava zamanaşımlarının, kesici son işlem olan sanık ...'in sorgusunun yapıldığı 16.03.2005, sanık ...'ın sorgusunun yapıldığı 15.02.2006 tarihinden;

tüm sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek”, sanıklar ... ve ...'e yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türleri ve üst sınırları itibariyle tabi oldukları, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerindeöngörülen dava zamanaşımlarının, en aleyhe kabulle suçların işlendiği 31.12.2002 ve 31.12.2003 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar ..., ..., ...,

... müdafileri ve sanıklar ... ve ... ile katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUY'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan,