Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/15363 K.2011/955

Sanığın; yurtdışına işçi olarak götüreceğinden bahisle şikayetçilerden para aldığının iddia ve kabul olunması karşısında, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 504/4, 522 ve 80.maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 157/1, 43 ve 168. maddeleri karşılaştırılarak lehe yasanın belirlenmesi gerekirken 765 sayılı TCK.nun 503/1. maddesi ile yapılan karşılaştırma sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, hükmün açıklanmasının geri bırakılmama nedenleri gösterilmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkân verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş ve incelenen dosyaya göre verilen kararda eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,