Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/16 K.2012/3149

Banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 245/1, 43, 52/2, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis 3000 TL apc

5237 sayılı TCK’nun 245/1. madde ve fıkrasında düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartını kötüye kullanmak suçunun mağduru hesap sahibi olan gerçek ya da tüzel kişiler olduğu cihetle, aynı kişiye ait fakat farklı bankalarca tahsis edilmiş banka veya kredi kartı sayısı nedeniyle ayrı suçlardan bahsedilemeyeceği, aynı kişiye ait farklı bankalarca tahsis edilmiş birden fazla banka veya kredi kartının değişik tarihlerde kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmakla, kart sayısınca suç oluştuğuna ilişkin tebliğnamedeki 1 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrasına aykırı olarak 1. fıkranın (c) bendinde yer alan alt soy üzerindeki haklarından koşullu salıverilme tarihi yerine cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı,

2) Hükümden sonra, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren, 5560 Sayılı Yasanın 11. maddesi ile 5237 sayılı Yasanın 245. maddesine eklenen “birinci fıkra kapsamına giren fiillerle ilgili olarak bu Kanunun mal varlığına karşı suçlara ilişkin etkin pişmanlık hükümleri uygulanır” hükmü uyarınca; sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

3) Hırsızlık suçunda sanığın suç tarihi itibariyle adli sicil kaydında yer alan ilamlarının silinme koşulları araştırılıp sonucuna göre hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin 5. fıkrası hükmünün sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,