Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/16010 K.2010/14863

I-Üst Cumhuriyet Savcısının, Mahkemenin 17.10.2006 gün ve 26/96 sayılı kararına yönelik temyiz dilekçesinin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 06.11.2007 gün ve 167/222 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 310/3. maddesinde belirlenen ve kıyasen uygulanması gereken bir aylık süre geçtikten sonra 21.11.2006 tarihinde hakim tarafından görülüp havalesi yapılmış olduğundan, vaki temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-19.12.2006 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren, 5560 sayılı Yasanın 34. maddesi ile 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 27. maddesine eklenen 7. fıkra hükmü de nazara alındığında, kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğundan bahisle yerel mahkemece verilen idarî yaptırım kararının suç vasfına yönelik temyizi halinde Yargıtay’ca inceleme yapılmasının olanaklı bulunması, o yer Cumhuriyet Savcısının temyizinin de suç vasfına yönelik olması ve aynı Yasa maddesi gereğince bu temyiz başvurusu ile birlikte sanık müdafiinin idarî yaptırım kararına karşı yaptığı başvurunun da temyiz kanun yolu merciince incelenmesi gerekliliği karşısında, sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet Savcısının vaki başvuruları üzerine temyizen yapılan incelemede:

Sanığın, hırsızlık suçundan yakalanıp hakkında yapılan adli soruşturma sırasında beyan ettiği kimlik bilgilerinin gerçek bir kişiye ait olduğunun iddia olunmasına göre eylemin sübutu halinde, suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK.nun 268. maddesi aracılığıyla aynı Yasanın 267. maddesinde öngörülen suçu oluşturacağı ve bu suçtan yargılama yapma görevinin üst dereceli Asliye Ceza Mahkemesine ait olacağı gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde eylemin kabahat oluşturduğundan bahisle 5326 sayılı Yasanın 40. maddesi uyarınca idarî yaptırım kararı verilmesi,