Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/1640 K.2010/2655

Sanık ... hakkında 1996 ve 1997 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan davanın yapılan yargılaması sonucunda İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2004 gün ve 2001/56 Esas, 2004/468 sayılı kararı ile 1996 yılına ilişkin suçtan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına,1997 yılına ilişkin suçtan ise 213 sayılı VUK’nun 359/b-1,765 sayılı TCK’nın 80 ve 59. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği,sanık ve katılan vekilinin yokluklarında verilen kararın katılan vekiline tebliğ edilmediği ve kanunun gösterdiği usullere göre önceden yapılmış bir tebligat bulunmaması nedeniyle sanığa Tebligat

Kanununun 35. maddesi uyarınca sonradan yapılan tebligatların usulsüz olduğu, aynı dosyada sanıkla birlikte yargılanan ve mahkum olan bir kısım sanıkların temyizi üzerine 5237 sayılı TCK’nın hükümden sonra, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesini müteakip 5320 Sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca Yargıtay C.

Başsavcılığının 17.06.2005 tarihli “yeniden değerlendirme” istemli yazısı ile dosyanın mahkemesine iade edilmesi sonucu mahkemece tüm sanıklar ve bu arada sanık ... hakkında da yeniden yapılan yargılamada 18.11.2005 gün ve aynı sayılı ek karar ile 1996 ve 1997 yılına ilişkin kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verildiği ve bu karar aleyhine katılan vekilinin sanık ... ve diğer 16 sanık hakkındaki temyiz istemi üzerine 17 sanık hakkındaki ortadan kaldırma kararlarının Yüksek Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 25.12.2008 gün ve 2008/13813-22521 sayılı kararı ile onanmak suretiyle kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;