Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/2060 K.2010/12077

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafii ile Cumhuriyet Savcısının suçun sübuta ermediğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-Suç tarihinin, suça konu sahte senedin düzenlendiği 07.05.2005 tarihi olduğu anlaşılmakla, buna göre kararın gerekçe bölümünde; 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti ve uygulamalı karşılaştırma yapılması gerektiği gözetilmeden 07.05.2006 tarihinin suç tarihi olduğundan bahisle sanığın 5237 sayılı Yasa hükümlerine göre mahkûmiyetine hükmolunması,

2-Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri mahkemeye ait olduğu göz önüne alınarak, suça konu belgenin celbi sağlanıp incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması gerekçeli kararda aldatma yeteneğinin tartışılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suçun işlendiği yer ve zaman dilimi kararda gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK.nun 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı,

4-Hükümden sonra, 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi gereğince, sanık hakkında “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,