Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/5068 K.2011/537

Dolandırıcılık suçuna konu aracın değerinin “pek fahiş” olduğunun anlaşılmasına göre, 765 sayılı Yasanın 522. maddesinde yer alan düzenlemeye paralel olarak 5237 Sayılı Yasanın 61/e maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkı kullanılması gerektiği de gözetilerek, 5252 Sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca; suç tarihinde yürürlükte olan 765 Sayılı TCK. ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK. nun olaya ilişkin tüm hükümleri ayrı ayrı uygulanarak uygulamalı karşılaştırma yapılmamış ise de 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “pek fahiş” değere ilişkin artırımın uygulanmasına yer olmadığına karar vermek suretiyle uygulanan Yasanın lehe olduğu anlaşılmakla karşılaşma yapılmamasındaki isabetsizlik bozma sebebi yapılmamıştır.

Suç tarihinden önce kasıtlı bir suçtan kesinleşmiş mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK. nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen “dolandırıcılık” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyizinin reddiyle mahkumiyet hükmünün istem gibi ONANMASINA, 07.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.