Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/660 K.2012/1173

I- Sanıklar müdafiinin, sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelemesinde; Sanıklar müdafiinin yokluğunda verilip 12.07.2007 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde öngörülen yasal süre geçtikten sonra, 20.07.2007 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteğinin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca lehe yasa belirlenirken suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun ilgili tüm hükümleri ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılmasında, 765 sayılı TCK.nun 342/1, 59/2 ve 5237 sayılı TCK.nun 204/1 ve 62. maddeleri gereğince hükmolunan sonuç cezalar eşit olup 5237 sayılı TCK.nun uygulanması durumunda hapis cezasına mahkumiyetin yanında anılan yasanın 53. maddesindeki hak yoksunluğunun da uygulanması nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun aleyhe olduğunun gözetilmemesi,

5237 sayılı TCK.nun 7/3. maddesi uyarınca cezanın ertelenmesinde lehe olan infaz rejimi uygulanacağından, 647 sayılı Yasanın 6 ile 765 sayılı TCK.nun 95/2. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, deneme süresi içerisinde suç işlenmemesi halinde "cezası tecil edilmiş olan mahkumiyetin esasen vaki olmamış sayılması" nedeniyle uygulama koşulları ve sonuçları itibariyle 647 sayılı Yasanın açıkça sanık lehine olduğu gözetilmeden yazılı şekilde 5237 sayılı Yasaya göre erteleme ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunması yasaya aykırı,

2- 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK'nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,